อันจิ่วเม่ยถูกผลักออกมาอย่างกลั้นขำไม่อยู่ เธอกำชับให้ย่าทำงานช้า ๆ อย่ารีบ ถ้ามองไม่เห็นก็อย่าลืมเปิดไฟ แล้วก็กลับเข้าห้อง จากนั้นก็หยิบจดหมายที่ได้รับวันนี้ขึ้นมาอ่านหลี่เจียเฟิ่งเขียนจดหมายได้สวยงามมาก และเป็นระเบียบเรียบร้อย เหมือนกับตัวเขาเอง จริง ๆ แล้วเขาทำให้คำพูดที่ว่า‘ลายมือเหมือนคน’ เป็นจริงขึ้นมาอันจิ่วเม่ยเห็นเขาชมตัวเองว่าน ้าพริกเห็ดที่ทำอร่อย ทั้งหัวหน้าและเพื่อนร่วมห้องของเขาต่างก็ชอบ เธอก็รู้สึกดีใจในใจเห็นเขาเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของตัวเองสั้น ๆ แล้วก็พูดถึงเรื่องการขอย้ายบ้านเพื่อติดตามทหารอันจิ่วเม่ยไม่ได้ต่อต้านการติดตามทหาร แม้กระทั่งยังใฝ่ฝันถึงชีวิตการติดตามทหาร เพราะผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่เคยฝันอยากเป็นภรรยาทหารแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม หนึ่ง อาชีพของเธอเพิ่งจะเริ่มมีความก้าวหน้า เธอไม่อยากยอมแพ้ง่าย ๆอีกอย่างย่าอันอายุมากแล้ว คาดว่าคงไม่อยากจากบ้านเกิดไปนาน ๆ คนแก่มักจะมีความคิดอยากกลับบ้านเกิด เธอไม่อยากบังคับคุณยาย
แต่การไปอยู่ชั่วคราวเป็นบางครั้งก็ได้ เพราะสามีภรรยาที่อยู่ห่างกันนานๆ ก็จำเป็นต้องพบหน้ากันเพื่อรักษาความสัมพันธ์ หลี่เจียเฟิ่งปกติไม่ค่อยมีวันหยุด แต่เธอว่างตลอด หาเวลาไปหาเขาก็ได้คิดแบบนี้แล้ว เธอก็หยิบกระดาษจดหมายมาเขียนตอบ แสดงความคิดเห็นของตัวเองเกี่ยวกับการติดตามทหาร พร้อมทั้งบอกว่าเธอมีเวลาไปเที่ยวหาเขาได้พอดีเมืองที่ฐานทัพทหาร
