ยคนนี้ไม่น่าไว้วางใจ และตัดสินใจว่าจะต้องปกป้องเจ้านายของพวกมันให้ได้!อันจิ่วเม่ยมองดูท่าทางปกป้องของพวกมันด้วยความปลื้มใจ ราวกับแม่ที่เห็นลูกน้อยเดินได้เป็นครั้งแรก ตัวเล็ก ๆ แค่นี้ก็รู้จักปกป้องเธอแล้ว สมกับที่เธอป้อนไข่ทีละช้อน เนื้อทีละคำ เลี้ยงมาจนเป็นลูกรักที่ดีจริง ๆ !เว่ยป๋อหลินไม่คิดว่าสัตว์เลี้ยงตัวน้อยสามตัวนี้จะเห่าใส่เขา แม้ว่าเขาจะไม่กลัวเลยและสามารถเตะพวกมันกระเด็นไปได้ด้วยเท้าเดียวแต่นี่คือต่อหน้าอันจิ่วเม่ย เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถใช้เท้าได้ แต่ยังต้องเอาใจสัตว์เลี้ยงตัวน้อยสองตัวนี้ด้วย“อย่าเห่าสิ อย่าเห่า ฉันมีของอร่อยนะ”พูดพลางล้วงไข่ต้มออกมาหนึ่งฟอง ค่อย ๆ ย่อตัวลง หวังจะสร้างความสัมพันธ์กับสุนัขทั้งสองตัวอันจิ่วเม่ยไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอีก เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองดูการแสดงของเขาเงียบ ๆ
เว่ยป๋อหลินรีบปอกเปลือกไข่ออก แบ่งให้สุนัขตัวน้อยทั้งสามตัวแต่พวกมันยืนนิ่งอยู่หน้าอันจิ่วเม่ย แยกเขี้ยวจ้องมองหนุ่มตัวประกอบหน้าหล่ออย่างโกรธเกรี้ยวเว่ยป๋อหลินรู้สึกงุนงงและอึดอัดเล็กน้อย “พวกมันไม่กินไข่เหรอ?”อันจิ่วเม่ยตอบด้วยน ้าเสียงราบเรียบ “พวกมันไม่กินของที่คนแปลกหน้าให้”เธอให้น ้าวิเศษและอาหารอร่อยทุกวัน ทั้งดูแลและฝึกฝนพวกมันถ้าถูกซื้อใจด้วยไข่ฟองเดียวงั้นเวลาที่เธอทุ่มเทมาตลอดคงสูญเปล่าสิ
