ต้าหวังพูดอย่างหนักแน่น เขาเต็มใจช่วยเหลืออย่างจริงใจ ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นเพื่อนหลี่เจียเฟิ่ง แม้แต่คนแปลกหน้าที่มาที่สถานีตำรวจ พวกเขาก็ต้องช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ พวกเขาคือตำรวจประชาชน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่อันจิ่วเม่ยรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดง่าย ๆ ของเขา ดูสิ นี่คือตำรวจประชาชนของประเทศจีน ไม่ว่าเรื่องส่วนตัวหรือส่วนรวม ล้วนทุ่มเทรับใช้ประชาชนอย่างเต็มที่ จะไม่ให้เธอรู้สึกประทับใจได้อย่างไร?“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากค่ะ!”อันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างจริงจัง ในใจเต็มไปด้วยความไว้วางใจต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างสุดหัวใจในขณะนั้น ต้าหวังก็เข้าใจความหมายที่อันจิ่วเม่ยต้องการสื่อเขาจึงยิ้มตอบกลับเพื่อให้เธอสบายใจหลังจากบันทึกคำให้การเสร็จ ต้าหวังก็ส่งพวกเขาทั้งสองออกมาเขายังมีงานที่ต้องทำ ไม่สามารถเสียเวลามากได้ จึงพูดสองสามประโยคแล้วก็กลับไปตอนนี้เหลือแค่อันจิ่วเม่ยกับพานซินหรงเท่านั้นจากแบบร่างการออกแบบที่เห็น หัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าน่าจะเป็นคนของโรงงานเสื้อผ้า แต่เป็นหัวหน้าแผนกไหนเธอก็ไม่รู้
เธอเพิ่งจะคิดทำธุรกิจเสื้อผ้า ก็ได้รู้จักกับหัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าเข้าพอดี นี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าง่วงนอนก็มีคนส่งหมอนมาให้หรอกหรือ?แต่เรื่องนี้เธอไม่สามารถพูดขึ้นมาก่อนได้ ไม่เช่นนั้นจะดูไม่สุภาพคิดดังนั้นแล้ว เธอจึงยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่สาวคะ ในเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ ต่อ
