ไปถ้าพี่ออกไปข้างนอกคนเดียว ต้องระวังตัวให้มากหน่อยนะคะ”พานซินหรงเห็นเธอจะกลับ ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมา จึงดึงเธอไว้แล้วพูดว่า “น้องสาวอย่าเพิ่งรีบกลับสิ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณอย่างจริงจังเลย”“ฉันชื่อพานซินหรง เรียกฉันว่าซินหรงเฉย ๆ ก็ได้ ฉันเป็นหัวหน้าโรงงานผ้า สิ่งที่น้องสาวช่วยฉันแย่งกลับมาวันนี้คือแบบร่างเสื้อผ้าสำหรับฤดูกาลหน้า มันสำคัญมาก ๆ สำหรับฉัน”“ตอนนี้ฉันยังมีธุระ ไม่สามารถเลี้ยงข้าวขอบคุณเธอได้ นี่คือน ้าใจเล็กน้อยจากฉัน หวังว่าน้องสาวจะรับไว้!”พูดจบ พานซินหรงก็ล้วงเงินใหม่เอี่ยมออกมาหนึ่งปึกยัดใส่มืออันจิ่วเม่ย แล้วหยิบกระดาษดินสอออกมาจากกระเป๋าเขียนเบอร์โทรศัพท์ส่งให้ พลางพูดว่า
“นี่คือเบอร์โทรศัพท์ห้องทำงานของฉัน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด ถ้าช่วยได้ฉันจะไม่ปฏิเสธแน่นอน”คนสมัยนี้ล้วนซื่อตรง เมื่อมีคนช่วยเหลือตัวเองก็ต้องตอบแทนแน่นอนอันจิ่วเม่ยปฏิเสธสองสามคำ แต่เห็นพานซินหรงยืนกรานจึงรับไว้“พี่ซินหรง ในเมื่อคุณมีน ้าใจขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ปฏิเสธ แต่ต้องตกลงกันนะ ถ้าฉันรับเงินนี้แล้ว เรื่องวันนี้ก็ถือว่าเราเท่ากันแล้ว คราวหน้าเจอกันอย่าเกรงใจ คิดว่ายังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณฉันเลยนะคะ”อันจิ่วเม่ยกำลังเตือนพานซินหรงว่า จ่ายเงินตอบแทนบุญคุณแล้ว ไม่ต้องเกรงใจมากนักพานซินหรงจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของอันจิ่วเม่ยได้อย่างไร แต่ถ้าเธอเป็นคนธรรมดา การจ่ายเงินตอบแทนก็คงเป็นผลลัพธ์ที่ด
