ีที่สุด แต่เธอกลับเป็นญาติทหาร และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับต้าหวังนั่นก็หมายความว่าเป็นคนที่คุ้มค่าแก่การคบหาพานซินหรงพูดว่า “น้องสาว เธอพูดอะไรอย่างนั้น ที่ฉันให้เงินเป็นของขวัญขอบคุณ เพราะตอนนี้ฉันไม่มีทางไปซื้อของขวัญหรือเลี้ยงข้าวเธอได้จริง ๆ แต่เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง ถ้าเธอมีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วย ฉันก็จะไม่ปฏิเสธเช่นกัน”
“อ้อใช่ คุยกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าน้องสาวชื่ออะไร?”อันจิ่วเม่ยพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า “ฉันชื่ออันจิ่วเม่ยค่ะ บ้านอยู่ที่หมู่บ้านหนานเทียน พี่สาวถ้าคุณว่างก็มาเที่ยวหาฉันได้นะคะ”พานซินหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย หมู่บ้านหนานเทียน… อันจิ่วเม่ย…ทำไมถึงได้คุ้นหูอย่างนี้?จำได้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ ร้านสหกรณ์แห่งหนึ่งดูเหมือนจะมีความร่วมมือกับหมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งเป็นประโยชน์กับคนจำนวนมาก โรงงานหลายแห่งนัดกันไปดูงานเพื่อตรวจสอบคุณภาพของหมู่บ้านนั้นจะได้วางใจซื้อผักที่สหกรณ์ร้านค้าจัดหามาตอนนั้นเธอกำลังยุ่งกับเรื่องการออกแบบ กงหยางซื่อที่เป็นรองหัวหน้าโรงงานผ้าก็สนใจมาก จึงให้เขาไปแทน ทว่าพอกลับมาเขากลับไม่พอใจหมู่บ้านนั้นและสาวน้อยที่เป็นตัวแทนเจรจาความร่วมมือของหมู่บ้านมาก เขาบ่นให้เธอฟังอยู่หลายวันสาวน้อยคนนั้นชื่ออะไรนะ?ดูเหมือนจะชื่ออัน… อันจิ่วเม่ย!หลังจากที่พานซินหรงนึกออก เธอก็พิจารณาสาวน้อยข้างกายตนเองใหม่
หน้าตาดี กิริยามารยาทดี ยังเป็นคนชอบช่วยเหล
