ยาน แท้จริงแล้วก็เพื่อจะเรียกร้องเงินเขาโกรธจนควบคุมไม่อยู่ กัดฟันพูดว่า “สหายเพ่ยอิงเป็นคนให้ผมยืมเอง ผมบอกว่าไม่ต้องแล้วเธอยังยืนกราน มันไม่เกี่ยวกับผม!”“ถุย!”ลี่เฟยถ่มน ้าลายใส่รองเท้าของเว่ยป๋อหลินทันที ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงอย่างมาก“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่ เอาแต่ผลประโยชน์แล้วก็โยนความผิดให้ผู้หญิง!”หลี่ถังพยักหน้าตาม “แม่พูดถูกแล้ว! นายนี่แย่จริง ๆ ”“ฉันไม่สนหรอกว่าอีนังตัวดีนั่นจะพูดอะไรกับนาย แต่นายขี่จักรยานของบ้านฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ก็ต้องจ่ายเงินสิ!”หลี่ถังพูดตามอีก “ใช่ จ่ายเงิน!”
เว่ยป๋อหลินสูดหายใจลึก รู้ว่าวันนี้ถ้าไม่จ่ายเงินคงไม่ได้กลับแน่จึงจำใจพูดอย่างหงุดหงิด “คุณจะเอาเท่าไหร่!”ลี่เฟยรีบยื่นมือออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ห้าหยวน”“คุณจะปล้นกันรึไง!”เว่ยป๋อหลินโกรธจนพูดไม่ออก ไม่เคยเจอคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน! นี่มันเท่ากับค่าเช่าบ้านเขาด้วยซ ้าพวกเขาอาศัยอยู่ที่บ้านของซื่อหงเดือนละห้าหยวนก็แพงจนแทบจะร่วงแล้ว ในมือก็ไม่มีเงินมากนัก ต้องประหยัดกินประหยัดใช้ วันนี้เข้าเมืองก็ไม่กล้าไปกินที่ร้านอาหารของรัฐ ได้แต่ซื้อซาลาเปาสองลูกมากินแต่นี่ขี่จักรยานแค่ครั้งเดียวก็เรียกเก็บตั้งห้าหยวน มันทำให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่าเอาชีวิตเขาไปเสียอีก
