อันจิ่วเม่ยตื่นเต้นกับโชคที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทั้งก้อนทองคำ ทองรูปปลา กำไลหยก และล่าสุดคือเครื่องถ้วยชาโบราณเธอเริ่มตระหนักว่าโชคในการค้นหาสมบัติของเธอไม่ใช่เรื่องธรรมดาบางทีในอนาคต เธออาจหาเลี้ยงชีพจากพรสวรรค์นี้ได้ เธอไม่ควรปล่อยให้ความสามารถที่ติดตัวมานี้ต้องสูญเปล่าอันจิ่วเม่ยแอบจดบันทึกในใจไว้ว่าครั้งหน้าที่เข้าเมือง เธอจะหาโอกาสไปเดินเล่นในตลาดมืด เพราะที่นั่นมีของหลากหลายให้เลือกชม บางทีเธออาจจะค้นพบสมบัติชิ้นใหม่อีกก็เป็นได้ไม่กี่วันต่อมา ผู้นำหมู่บ้านก็มาหาอันจิ่วเม่ยถึงที่บ้านด้วยตัวเองใบหน้าเปื้อนยิ้มจนเห็นได้ชัดว่ามีข่าวดีมาแจ้ง อันจิ่วเม่ยต้อนรับเขาอย่างดี รีบชงนมข้าวบาร์เลย์ให้ แล้วถามอย่างสุภาพว่า “ลุงเหวินมาหาหนูถึงที่แบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”เหวินฟู่รู้สึกประทับใจในตัวอันจิ่วเม่ยทุกครั้งที่ได้พบ ไม่เพียงเพราะความฉลาดหลักแหลม แต่ยังรวมถึงมารยาทและการวางตัวที่น่าชื่นชม ไม่แปลกใจเลยที่ชาวบ้าน โดยเฉพาะคนเฒ่าคนแก่ ต่างเอ็นดูเธอเป็นพิเศษครั้งนี้ก็เช่นกัน พอเขาเพิ่งมาถึง เธอก็รีบชงนมข้าวบาร์เลย์มาให้ต้อนรับ บ่งบอกถึงความเคารพและใส่ใจในรายละเอียด การได้รับการปฏิบัติอย่างอบอุ่นเช่นนี้ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก
“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก พอดีตอนนี้หมู่บ้านเราเปิดโรงงานผลิตถั่วงอกกับแป้งถั่วให้สหกรณ์ใช่ไหม?”“มันขายดีมากจนไปเข้าตาคณะผู้นำพรรคประจำเมือง พวกเขา
