พูดถึงเรื่องนี้ก็เตือนความจำถงจื่อหยวนพอดี “เรื่องบ้านของนายฉันได้ยื่นเรื่องไปทางผู้บังคับบัญชาแล้ว เชื่อว่าเร็ว ๆ นี้คงจะมีข่าวตอนนั้นนายสามารถกลับบ้านไปรับเธอได้ ฉันจะให้วันหยุดสักสองสามวัน”หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้า แล้วพูดว่า “ไม่ต้องรีบร้อนหรอกครับ เธออาจจะไม่มา ที่บ้านยังมีคุณย่าที่ต้องดูแล”ถงจื่อหยวนสงสัย “ญาติผู้ใหญ่ในบ้านนายไม่ได้มีแค่พ่อแม่เหรอ?”“เป็นคุณย่าของเธอครับ คนแก่ไม่มีใครดูแล พวกเราเลยต้องช่วยกันดูแล”“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” ถงจื่อหยวนพยักหน้า แล้วพูดต่อว่า “งั้นไม่มีปัญหา ถ้าจะมาจริงๆ ฉันสามารถจัดรถให้นายได้ เพื่อให้คุณย่านั่งสบาย ๆ หน่อย”สมัยนี้รถไฟแออัดมาก คนหนุ่มสาวนั่งทีเดียวก็ผอมไปตั้งเยอะคนแก่คงทนไม่ไหวแน่ ๆหลี่เจียเฟิ่งรับคำแล้วพูดว่า “ผมจะถามความเห็นเธอดู เธอยังมีงานที่ยังทำไม่เสร็จ คาดว่าคงยังไม่มาในเร็ว ๆ นี้ครับ”
ความอยากรู้อยากเห็นของถงจื่อหยวนก็ลุกโชนขึ้นมาทันที เขาถามพลางกินไปด้วย “งานอะไรเหรอ? นายหางานให้เธอทำเหรอ?”“เปล่าครับ” จากนั้นหลี่เจียเฟิ่งเล่าความฝันของอันจิ่งเม่ยที่ต้องการพัฒนาหมู่บ้านให้ฟัง และยังเล่าเรื่องที่ได้ให้หมู่บ้านร่วมมือกับสหกรณ์ไปด้วยท่านผู้บังคับการและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ครู่หนึ่งผ่านไปถงจื่อหยวนตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “แต่งงานครั้งนี้ เจ้าหนูนี่ได้กำไรจริง ๆ”หทารอีกสามนายก็พยักหน้าหงึก ๆ เช่นกัน หญิงสาวที่ทั้งฉลาดกล้าหาญ
