‘อ้อ! เกือบลืมเล่าไปเลย ผู้บังคับการบอกว่า อาจจะมีโอกาสขอที่พักให้ฉันด้วยนะ ซึ่งถ้าฉันได้บ้าน ครอบครัวก็จะสามารถย้ายมาอยู่กับฉันได้ด้วย เธอคิดยังไงบ้าง อยากย้ายมาอยู่ที่นี้ไหม?’‘ถ้าไม่อยากก็ไม่เป็นไรนะ อย่างน้อยเวลาที่เธออยากจะเที่ยว ฉันก็จะมีที่ให้เธอกับคุณย่าพักได้’ เขาเขียนถามความคิดเห็นของหญิงสาวอย่างตื่นเต้น‘สุดท้ายนี้ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี เธอกับคุณย่าก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ ที่สำคัญ ระหว่างที่ฉันไม่อยู่บ้าน อย่าไปมีเรื่องกับใครล่ะ เธอเป็นเด็กสาวตัวคนเดียวจะไปสู้กับใครได้ยังไง ถ้ามีเรื่องอะไรก็รอฉันกลับไปจัดการให้ดีกว่า’หลี่เจียเฟิ่งเขียนกำชับน้องสาวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปิดผนึกจดหมายและนำไปส่งหลังจากส่งจดหมายแล้ว หลี่เจียเฟิ่งก็กลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง เขารีบเปิดฝาน ้าพริกเห็ดที่อันจิ่วเม่ยส่งมาให้ทันที กลิ่นหอมฉุนของพริกและเครื่องเทศต่าง ๆ โชยขึ้นมาเตะจมูก ชวนน ้าลายสอทันใดนั้นเอง ทหารสองคนกับโจวอี้เฉินก็เดินเข้ามาในห้องอาหารพอดี ทั้งคู่เห็นหลี่เจียเฟิ่งหอบของพะรุงพะรังกลับมาตั้งแต่เมื่อครู่ ก็เดาได้ไม่ยากว่าต้องมีของกินอร่อย ๆ ซ่อนอยู่แน่ ๆ พอได้
กลิ่นหอมของน ้าพริกเห็ดเท่านั้นแหละ ทั้งคู่ก็พุ่งเข้ามาหาหลี่เจียเฟิ่งทันที“ผู้กอง แบ่งให้พวกเรากินบ้างสิ! หอมขนาดนี้ จะให้พวกเรายืนกลืนน ้าลายอย่างเดียวได้ยังไงกัน”หนึ่งในเพื่อนทหารหลี่เจียเฟิ่งร้องบอกอย่างออดอ้อน“ผมน ้าลายไหลเป็
