“ลุงผู้นำหมู่บ้านน่ะ แม้หน้าตาจะดูดุไปหน่อยแต่จริง ๆ แล้วใจดีมาก ตั้งใจพัฒนาหมู่บ้านสุด ๆ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาได้เลย แต่อย่าไปรบกวนบ่อยเกินไปล่ะ เดี๋ยวโดนไล่ตะเพิดเอา”“แล้วก็ระวังซื่อหงด้วยนะ คนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พยายามอย่าไปยุ่งด้วย ไม่งั้นจะโดนรังควานจนปวดหัว”อันจิ่วเม่ยยังเล่าเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย แต่คำแนะนำของเธอค่อนข้างผิวเผิน เพราะตัวเองก็เพิ่งข้ามเวลามาไม่นาน เลยให้คำแนะนำแบบลึกซึ้งไม่ได้ ราวกับกำลังอ่านคู่มือการใช้ชีวิตในหมู่บ้านฉบับย่อนั่นเองแม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก เธอร้องออกมาด้วยความดีใจ “โอ้โห! ขอบคุณสหายอันจริง ๆ ค่ะ สหายอันนี่แหละคือนางฟ้าตัวจริง ๆ ”อันจิ่วเม่ยได้ยินดังนั้นก็อดขำไม่ได้ จึงตอบกลับไปอย่างติดตลก“ ฮ่า ๆ ถ้าฉันเป็นนางฟ้าจริง ๆ นะ ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอไปวิ่งหาคนอื่นเวลามีปัญหาหรอก แต่จะให้มาหาฉันโดยตรงเลย! คนอื่นเขาคงไม่คิดแบบนี้กันหรอกนะ”หมิ่นเหลียนซินส่ายหน้าพลางยิ้มน้อย ๆ “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกค่ะทุกคนมีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น การที่คุณพูดเรื่องพวกนี้กับฉันก็วิเศษมากแล้ว คุณนี่แหละคือคนดีตัวจริงเสียงจริงเลย”
หมิ่นเหลียนซินเป็นคนมีเหตุผลและก่อนที่เธอจะลงชนบท แม่ของเธอก็เคยสั่งสอนไว้ว่า ‘ลูกจ๋า จำไว้นะ ไม่มีอะไรตกลงมาจากฟ้าหรอก ไม่มีใครจะดีกับเราโดยไม่มีเหตุผล ถ้ามีใครทำแบบนั้น ระวังไว้คน ๆ นั้นต้องไม่มีเจตนาดีแน่ ๆ ”หากอันจิ่วเม่ย
