อี้เจ๋อเอ่ยถามหญิงสามข้างกายด้วยน ้าเสียงที่นุ่มนวล ราวกับกลัวว่าถ้าเสียงดังนิดหน่อยจะทำให้หญิงสาวตกใจ“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ…” หญิงสาวตอบเสียงอ่อยสายตาคมกริบของเมียน้อยสามีฟางหรูชี้นำทางให้อี้เจ๋อมองตามจนเห็นร่างคุ้นตาของสาวผมยาวที่กำลังนั่งหันหลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ข้าง ๆ มีสาวสวยหน้าใสนั่งคุยเล่นหัวเราะกันอย่างสนุกสนานหัวใจของอี้เจ๋อเต้นรัวด้วยความรู้สึกปั่นป่วน แต่เมื่อนึกถึงว่าฟางหรูมีเพื่อนสวยขนาดนี้แต่ไม่เคยแนะนำให้รู้จัก ไฟโทสะก็ลุกโชนขึ้นมาในอก เขาจึงลากหญิงสาวที่ตนพามาด้วยเข้าไปหาทันที“มีงานกองโตอยู่ที่บ้านไม่ยอมไปทำ แต่กลับมีเวลามานั่งกินข้าวนอกบ้าน ฉันคงดูเธอผิดไปจริง ๆ!” อี้เจ๋อพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามฟางหรู แต่สายตากลับจับจ้องอันจิ่วเม่ยไม่วางตาฟางหรูถึงกับชะงัก ความตกตะลึงและความขมขื่นเข้าครอบงำเมื่อเห็นสามีอยู่กับชู้รักของเขา ความอยากอาหารของเธอหายวับไปในพริบตา“ถ้าจะกิน ก็ไปนั่งโต๊ะอื่น อย่ามาขวางหูขวางตาฉัน”” เธอเอ่ยเสียงเย็นชา ตัดรอนโดยไม่สนใจผู้ชายคนนี้อีกต่อไป
อันจิ่วเม่ยเฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าเงียบ ๆ แต่เมื่อเห็นเฟยหย่าปล่อยน ้าตาคลอ ดวงหน้าดูเศร้าสร้อยเหมือนนางเอกผู้แสนบริสุทธิ์เธอก็รู้สึกหมั่นไส้จนทนไม่ไหว“อึก… ขอโทษค่ะ ฉันแค่อยากกินเนื้อตุ๋นของร้านนี้จริง ๆ” เฟยหย่าพูดเสียงสะอื้น แถมยังดึงมืออี้เจ๋อเหมือนจะลุกไปทันที แสดงท่าทีเหมือนคนไร้หนทา
