กช้า ๆ ก่อนจะยิ้มทั้งน ้าตา “ขอบคุณนะคะ คุณเป็นคนดีจริง ๆ เป็นสุภาพบุรุษมาก ๆ เลย”เมื่อหลัวลี่เซียนเดินลับหายไป โจวอี้เฉินก็ได้แต่เกาหัวด้วยความลำบากใจ เพราะเขารู้ดีว่าผู้บังคับบัญชาของตนไม่ชอบให้ลูกน้องยุ่งเรื่องส่วนตัว แล้วแบบนี้เขาจะเริ่มสืบยังไงดีล่ะ!โจอวี้เฉินยืนลังเลอยู่หน้าประตูพักใหญ่ โจวอี้เฉินก็ตัดสินใจเดินขึ้นไปยังชั้นบน ซึ่งเป็นเวลาที่หลี่เจียเฟิ่งกำลังนอนหลับสนิท เขาย่องเข้าไปวางกระบอกน ้าอย่างเงียบกริบ ก่อนจะรีบออกมาด้วยความโล่งใจ
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลัวลี่เซียนก็ไม่ได้รอคอยความช่วยเหลือจากโจวอี้เฉินเพียงฝ่ายเดียว เธอตั้งใจใช้ทุกเส้นสายที่มีเพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับหญิงปริศนา และขับไล่เธอออกไปจากชีวิตของหลี่เจียเฟิ่งให้จงได้!ในขณะที่อันจิ่วเม่ยใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ในหมู่บ้าน เธอไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนที่อยู่ห่างไกลกำลังคิดถึงเธออยู่ทุกคืนวันหลังจากพยายามมาอย่างหนักหลายวัน อันจิ่วเม่ยกับย่าอันก็สามารถทำเต้าหู้เน่าได้สำเร็จจนได้ กลิ่นเหม็นที่โชยฟุ้งไปทั่วหมู่บ้านกลายเป็นกลิ่นแห่งความสำเร็จ ทำให้อันจิ่วเม่ยภูมิใจจนต้องแบ่งปันรสชาติที่ทำเองกับมือให้บ้านผู้ใหญ่และเพื่อนสาวทั้งสามได้ลองชิมอันจิ่วเม่ยมองเต้าหู้เน่าที่ทำเสร็จด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ‘เก็บไว้กินเองนิดหน่อย ที่เหลือ…ฮี่ฮี่ หมักเป็นเต้าหู้ยี้ให้หมดดีกว่า!’เมื่อคิดถึงเต้าหู้ยี้น ้ามันรสหม
