เนียนจริง ๆ !ระหว่างทางกลับบ้าน เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวอันจิ่วเม่ย “โอ้โห!อันจิ่วเม่ยนี่เป็นสะใภ้ในอุดมคติจริง ๆ” ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ทั้งดูแลย่าและพ่อแม่สามีอย่างดี น่าเสียดายที่ตอนแต่งงานมีเรื่องวุ่นวาย เลยทำให้พวกเขาไม่ชอบหน้าเธอ”อันจิ่วเม่ยได้ยินเสียงซุบซิบของเหล่าป้าที่พูดถึงเธอเมื่อครู่ก็อดยิ้มไม่ได้ จึงเดินเข้าไปร่วมวงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ป้าคะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ หนูคิดว่าการกตัญญูเป็นหน้าที่ของลูกสะใภ้อยู่แล้วค่ะ พ่อแม่สามีของฉันน่ะ ภายนอกอาจดูเย็นชาแต่จิตใจจริง ๆ อบอุ่นมากนะคะ ฉันนึกว่าพวกท่านจะไม่ยอมรับของที่ฉันให้ซะอีก”เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา “โธ่เอ๊ย! เนื้อทั้งชิ้น ใครจะโง่ไม่รับล่ะ!”
อันจิ่วเม่ยยิ้มพอใจในใจ… ‘ภารกิจสำเร็จแล้ว!’ เธอพูดคุยกับพวกป้าอีกเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือลาและเดินจากไปด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข ปล่อยให้ชาวบ้านพูดคุยกันต่อไปเมื่ออันจิ่วเม่ยมาถึงบ้านร้างที่ผู้นำหมู่บ้านจัดเตรียมไว้เป็นสถานที่สอนผลิตสินค้า สามอย่าง เธอพบชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่ได้รับเลือกนั่งรออยู่ที่ลานหน้าบ้าน พวกเขาดูตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ จากเธอจู่ ๆ เสียงเอะอะก็ดังขึ้น “พี่อันจิ่วเม่ย มีจดหมายมาถึงพี่!”เด็ก ๆ หลายคนวิ่งกรูมาพร้อมกับบุรุษไปรษณีย์หนุ่มในชุดสีเขียวหม่นคล้ายทหาร เขาเข็นจักรยานมาพร้อมกับเด็ก ๆ ที่รุมล้อมด้วยท่าทางตื่นเต้น“สหายคืออันจิ่วเม่ยใช่ไหมครับ?” เขาถามพลางยื่นจด
