หมายให้หัวใจของอันจิ่วเม่ยเต้นแรงทันที เธอรู้ว่านี่ต้องเป็นจดหมายจากหลี่เจียเฟิ่ง สามีของเธอแน่ ๆ เธอรีบรับจดหมายมาอ่าน ลืมเรื่องการสอนถั่วงอกไปชั่วขณะบุรุษไปรษณีย์หนุ่มยิ้มให้แล้วเอ่ย “ถ้าสหายอยากตอบจดหมายผมสามารถรอรับจดหมายกลับไปส่งให้อีกทีได้นะครับ”อันจิ่วเม่ยประทับใจในความมีน ้าใจของเขา แต่ยังมีงานสอนชาวบ้านรออยู่ “ขอบคุณมากค่ะ แต่ตอนนี้ฉันยังมีธุระต้องจัดการ คง
ต้องรอถึงตอนเย็นถึงจะได้อ่านจดหมายอย่างละเอียด ฉันจะไปส่งจดหมายเองก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่งถึงที่นะคะ”เธอยิ้มหวานพลางหยิบลูกอมออกมาเป็นกำใหญ่ ยื่นให้บุรุษไปรษณีย์ที่ยิ้มรับอย่างขอบคุณ การได้รับลูกอมเช่นนี้ในยุคที่ทุกคนลำบากทำให้เขายิ้มเขินแก้มแดง พูดอย่างอาย ๆ “คุณมีน ้าใจมากเลยครับ ขอบคุณจริง ๆ นะครับ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีเขิน ๆ ของหนุ่มน้อย ในใจนึกว่าคนยุคนี้ช่างน่ารักจริง ๆ เมื่อบุรุษไปรษณีย์เอ่ยลาพร้อมรอยยิ้ม เขาปั่นจักรยานออกไป ทิ้งความสดใสไว้ในใจของคนที่ได้รับจดหมายจากนั้นเธอก็หยิบลูกอมแจกลูก ๆ หลาน ๆ ของชาวบ้านที่วิ่งเข้ามาบอกข่าวคนละสองเม็ด ราวกับแม่มดใจดีที่แจกขนมวิเศษ เด็ก ๆต่างวิ่งกลับไปด้วยท่าทางตื่นเต้นและดีใจพวกชาวบ้านที่เห็นบุรุษไปรษณีย์หนุ่มมาส่งจดหมายก็เอ่ยแซวทันทีด้วยรอยยิ้มกริ่ม“อ๋อ! จดหมายรักจากสามีมาถึงแล้วสินะ? คู่รักคู่นี้หวานกันเร็วจริง ๆ เพิ่งถึงที่หม
