ายก็รีบส่งจดหมายกลับมาหาเมียซะแล้ว!”“อันจิ่วเม่ยนี่โชคดีจริง ๆ!” เสียงซุบซิบชื่นชมดังขึ้นรอบตัว“ฉันว่าถูกแล้วนะ อันจิ่วเม่ยคู่ควรกับความรักจากหลี่เจียเฟิ่งจริงๆ ระหว่างสามีภรรยาน่ะ ความรักและความห่วงใยมันต้องตอบแทนกันทั้งนั้น!”
ถ้าเป็นคนอื่นคงหน้าแดงด้วยความเขิน แต่ไม่ใช่อันจิ่วเม่ย เธอหันมายิ้มรับและตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ใช่เลยค่ะ! เขาดีกับฉัน เพราะฉันดีกับเขาเหมือนกันไงล่ะ!”ทุกคนหัวเราะอย่างชอบใจ บรรยากาศรอบ ๆ ครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ขณะเดียวกันทุกคนต่างชื่นชมความมั่นใจและความเป็นกันเองของเธอ“พอ ๆ รู้แล้วว่าพวกเธอหวานกันขนาดไหน อันจิ่วเม่ย สอนงานพวกเราได้เลยนะ” ใครคนหนึ่งเอ่ยยิ้ม ๆ “วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่อยู่กับเธอทั้งวันจนได้คะแนนเต็ม ฉันรู้สึกเกรงใจจริง ๆ”งานดี ๆ แบบนี้ ใคร ๆ ก็อยากได้ ถ้าไม่ทำให้ดีที่สุด คนที่รออยู่ข้างนอกอีกมากมายอาจจะมาแย่งที่ไปได้ง่าย ๆอันจิ่วเม่ยพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม แล้วเริ่มเข้าสู่เนื้อหาความรู้ที่เตรียมมา โชคดีที่ชาวบ้านกลุ่มนี้ล้วนเป็นคนที่เธอเลือกมาอย่างดีทุกคนตั้งใจฟังเธอบรรยายอย่างจริงจัง หากไม่เข้าใจก็ถามซ ้าโดยไม่ลังเล บรรยากาศการเรียนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความอบอุ่นตกเย็นอันจิ่วเม่ยกลับถึงบ้าน กินข้าวเสร็จก็รีบคว้าจดหมายขึ้นมาอ่านทันที ใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นจดหมายจากหลี่เจียเฟิ่งถึงมืออันจิ่วเม่ย เนื้อหาจดหมายสั้น
