ยอะแยะ ที่ฉันเลือกครอบครัวพี่ก็เพราะฝีมือดีเยี่ยมจริง ๆไม่งั้นจะให้ฉันไปเลือกใครล่ะ?”คำพูดหวานหูของอันจิ่วเม่ยทำให้ครอบครัวยวี่เฟยทั้งซาบซึ้งใจและภูมิใจในตัวเอง ยิ่งทำให้พวกเขาหลงเสน่ห์เธอมากขึ้นไปอีก“อันจิ่วเม่ย ไว้ใจลุงได้เลย!” พ่อของยวี่เฟยประกาศก้อง “ลุงจะทุ่มเททำงานสุดฝีมือ รับรองว่าไม่มีผิดหวังแน่นอน!”แม่ของยวี่เฟยก็รีบเสริมอย่างกระตือรือร้น “ใช่แล้วจิ่วเม่ย ว่าง ๆก็แวะมาเล่นที่บ้านบ่อยๆ นะจ๊ะ ป้าจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้กิน”
แม้ครอบครัวยวี่เฟยจะเกลี้ยกล่อมอยู่กินข้าวด้วย แต่เธอก็ต้องปฏิเสธอย่างน่าเสียดาย เพราะยังมีธุระรออยู่ หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยคแบบเกรงใจ เธอก็จำใจต้องลาจากไปเมื่ออันจิ่วเม่ยลับสายตา พ่อของยวี่เฟยก็หันมากล่าวชื่นชมลูกสาวด้วยรอยยิ้ม“ลูกสาวพ่อเก่งจริง ๆ คบเพื่อนได้ดีขนาดนี้ เขาใจดีกับเรา เราก็ต้องจริงใจตอบแทนนะ อย่าทำให้น ้าใจดี ๆ ของเขาต้องสูญเปล่าเชียว”“เข้าใจแล้วค่ะพ่อ!” ยวี่เฟยรับคำอย่างมุ่งมั่น พร้อมที่จะทำให้สุดความสามารถเพื่อตอบแทนมิตรภาพอันงดงามนี้ดวงตาของยวี่เฟยป็นประกายด้วยความปลื้มปีติ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับคำชมจากครอบครัวเพราะการคบเพื่อน!เธอตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องเรียนรู้จากอันจิ่วเม่ยให้มากขึ้นและทำความดีเพื่อหมู่บ้านให้มากกว่าเดิม ไม่เพียงแต่จะได้ประโยชน์ส่วนตัว แต่ยังจะได้รับความเคารพนับถือจากชาวบ้านอีกด้วย!เมิ่งเหยา แม่ของยวี่เฟย เส
