ริมด้วยความกระตือรือร้น “ยวี่เฟยหลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว เอาแตงกวาดองที่แม่เพิ่งหมักเสร็จไปให้อันจิ่วเม่ยด้วยนะ ชีวิตของย่าหลานคู่นั้นก็ไม่ง่ายเลย พวกเราต้องช่วยดูแลกันหน่อย”“ได้เลยค่ะแม่!” ยวี่เฟยรับคำด้วยน ้าเสียงสดใส
ไม่ใช่เพียงครอบครัวของยวี่เฟยเท่านั้นที่คิดเช่นนี้ หลายครอบครัวที่ได้รับประโยชน์จากความช่วยเหลือของอันจิ่วเม่ยก็ตั้งใจแน่วแน่เช่นกัน หากมีใครมารังแกย่าหลานคู่นี้อีก พวกเขาจะออกหน้าปกป้องอย่างไม่ลังเลค ่าวันเดียวกันนั้น หลังจากอันจิ่วเม่ยจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยเธอก็ไปบ้านผู้นำหมู่บ้านเพื่อร่วมทานอาหารกับครอบครัว ระหว่างมื้ออาหารเธอได้เล่ารายละเอียดต่าง ๆ ที่ทำมาตลอดวัน ทุกคนฟังด้วยความสนใจและชื่นชมเมื่อทานอาหารเสร็จ อันจิ่วเม่ยก็พาย่ากลับบ้าน ระหว่างทางเธอบังเอิญเจอกับยวี่เฟยที่เดินถือชามแตงกวาดองมาด้วยรอยยิ้ม“นี่จ้ะ อันจิ่วเม่ย แตงกวาดองสด ๆ แม่ฉันบอกให้เอามาฝาก” ยวี่เฟยยื่นชามให้อันจิ่วเม่ยรับไว้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบใจมากนะ ยวี่เฟย”“แค่นี้เอง เราต่างหากที่ติดค้างเธอตั้งหลายเรื่อง”ยวี่เฟยยิ้มตอบทั้งสองยืนคุยกันอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่ยวี่เฟยจะขอตัวกลับบ้านรุ่งเช้าวันใหม่มาถึง เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องตั้งแต่ไกล รถแทรกเตอร์คันใหญ่จากสหกรณ์พร้อมกระบะท้ายที่บรรจุผักได้มหาศาลมาถึงหมู่บ้าน ทุกคนในหมู่บ้านต่างออกมาช่วยกัน
เตรียมการต้อนรับ ด้วยความตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เริ่มกา
