รค้าขายใหญ่ครั้งนี้!แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่มีรถมาที่หมู่บ้าน แต่ก็เป็นภาพที่หาดูได้ยาก ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างพากันออกมาชมความคึกคักกันอย่างสนุกสนานอันจิ่วเม่ยก็มาร่วมวงด้วยเช่นกัน เธอหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกมาจากคลังลับในมิติพิเศษในขณะที่ชาวบ้านกำลังวุ่นวายกับการชั่งผักและขนขึ้นรถ อันจิ่วเม่ยก็แอบยัดบุหรี่ให้กับ คนขับรถแทรกเตอร์ คนขับรถแทรกเตอร์อย่างแนบเนียน“สหาย ขอบคุณที่ลำบากมาแต่เช้าตรู่นะคะ ต่อไปคงต้องรบกวนคุณบ่อยๆ แล้วล่ะ นี่เป็นน ้าใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากหมู่บ้านของพวกเราอย่าปฏิเสธเลยนะคะ” อันจิ่วเม่ยพูดด้วยรอยยิ้มหวานซึ้งคนขับรถแทรกเตอร์ เป็นคนอัธยาศัยดี แม้จะตั้งใจปฏิเสธแต่แรกแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มและคำพูดไพเราะของสาวน้อย ก็อดใจอ่อนไม่ได้เขารับบุหรี่ไว้พร้อมกับยิ้มกว้าง “นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ ถ้ามีอะไรบอกผมได้ตลอดเวลานะครับ”“ได้เลยค่ะ ขอบคุณสหายมากนะคะ” อันจิ่วเม่ย ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส
แต่ทว่าเหตุการณ์ทั้งหมดดันไปตกอยู่ในสายตาของผุ้นำหมู่บ้านพอดิบพอดี!เหวินฟู่ถึงกับยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ พร้อมพึมพำด้วยความละอายใจ “โธ่เอ๊ย! เราอยู่มาตั้งนาน ทำไมถึงคิดไม่ทันเด็กสาวคนนี้ได้?”สิ่งที่ทำให้เหวินฟู่ประทับใจจนแทบจะอดดีใจไว้ไม่อยู่ ก็คือตอนที่อันจิ่วเม่ยพูดว่าบุหรี่นี้เป็นน ้าใจจากทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่จากเธอคนเดียวความคิดเช่นนี้ทำให้เหวินฟู่รู้สึกประทับใจจนต้องยกนิ้วโป้งให้ในใจ พลางชื
