ในชั่วขณะนั้น สมองของกงจิ่นฟานกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เขาไม่อาจปล่อยโอกาสทองนี้ให้หลุดลอยไป ไม่ว่าจะเป็นโรงงานเนื้อหมูหรือที่ใดก็ตามหากสินค้ามาถึงสหกรณ์แล้วเขาขายออก แน่นอนว่าจะได้กำไรงามจากส่วนต่าง แต่หากปล่อยให้ส่งไปโรงงานเนื้อหมูโดยตรงนอกจากจะเสียออเดอร์ใหญ่แล้ว ยังพลาดโอกาสที่จะครอบครองสินค้าเหล่านี้อีกด้วยเพียงชั่วพริบตา เขาก็ได้คำตอบกงจิ่นฟานยิ้มกว้าง“เธอนี่ก็เก่งใช้ได้นะ ช่างเถอะ อากาศร้อนขนาดนี้ ไม่ต้องไปวิ่งวุ่นที่อื่นให้เหนื่อยแล้ว มาส่งที่สหกรณ์ของเราเถอะ ราคาก็คิดตามที่โรงงานให้เลย เธอตั้งมาได้เลย”ดวงตาของอันจิ่วเม่ยเป็นประกายวับวาว เธอรีบตอบด้วยน ้าเสียงกระตือรือร้น
เหมา และถ้าเป็นซอสปรุงสำเร็จสูตรลับ แปดเหมาต่อสองจินค่ะ ราคารับรองคุ้มค่าแน่นอนค่ะ!”กงจิ่นฟานอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างปนขบขัน
“เฮอะ! เธอจะเรียกราคานี้จริง ๆ น่ะหรือ? ถั่วงอกน่ะพอเข้าใจได้แต่ทำไมพอเป็นแป้งถั่วกับซอสของเธอถึงแพงลิ่วขนาดนี้ล่ะ นี่มันราคาทองคำหรือไง?”อันจิ่วเม่ยยังคงรักษาสีหน้านิ่ง สง่างามราวกับแม่ค้ามืออาชีพเธอยิ้มอย่างมั่นใจพลางเอ่ยด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน“ท่านหัวหน้าคะ ท่านก็รู้ว่าในยามข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ของพวกนี้นับว่ามีค่ายิ่งกว่าทองคำ แป้งถั่วของข้านั้นไม่ใช่แป้งถั่วธรรมดา มันสามารถใช้กินแทนข้าว ให้อิ่มท้อง แถมยังนำไปดัดแปลงเป็นเมนูได้หลากหลายถึงร้อยแปด”เธอยกย่องคุณค่าของสิ
