บรรยากาศมื้ออาหารเป็นไปอย่างราบรื่น แขกทุกคนพอใจแม้แต่ครอบครัวตระกูลหลี่ก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไร ทุกคนก้มหน้าก้มตากินข้าว แม้แต่ เพ่ยอิงก็ไม่ได้พูดจาอะไรหลายครั้งที่เพ่ยอิงพยายามจะลุกไปทำความรู้จักกับ เพื่อนสนิทพระเอก และคนอื่น ๆ แต่ลี่เฟยคอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด ดึงตัวไว้ทุกครั้ง ทำให้ไม่เกิดเหตุการณ์ชวนขำขึ้นเพ่ยอิงเป็นลูกสะใภ้ที่ลี่เฟยใช้ความพยายามอย่างมากในการนำเข้าครอบครัว เธอจึงกลัวว่าเพ่ยอิงจะหนีไป จึงต้องคอยระวังอย่างใกล้ชิดอันจิ่วเม่ยไม่สนใจพวกเธอตราบใดที่ไม่ก่อเรื่อง เธอยิ้มแย้มต้อนรับแขกตลอดงาน หลังอาหารเย็นยังให้ หลี่เจียเฟิ่งยกโต้วทังให้ทุกคนชิม รอจนฟ้าเริ่มมืดแขกจึงทยอยกลับบ้านเหลือแต่ยวี่เฟย เหม่ยลี่และผิงผิงก็อยู่ช่วยเก็บล้าง เป็นกลุ่มสุดท้ายที่กลับ แต่อันจิ่วเม่ยไม่ได้เอาเปรียบพวกเธอ ตอนกลับแต่ละคนต่างได้ของติดไม้ติดมือกลับบ้านไปด้วยโอ้โห! ของที่อันจิ่วเม่ยยืมไปนี่เยอะแยะเลยนะเนี่ย คืนนี้ดึกมากแล้วล่ะอันจิ่วเม่ย เลยบอกว่าพรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนก็ได้หลี่ฉีหมิ่นก็ดื่มจนเมาหัวราน ้า กลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอนกรนครอกๆ ทันที แผนการมีทายาทชายของอวี้หลันจึงพังพินาศไม่เป็น
ท่า เธอตบสามีเมาเหล้าหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด แล้วเดินออกจากห้องอย่างเกรี้ยว กราดพอเปิดประตู เธอก็เห็นลูกสาวสยืนมองอยู่หน้าห้องราวกับหนูตัวน้อยอวี้หลันตวาดเสียงเขียว “เจียลี่ทำไมไม่ไปนอน มายืนทำอะไรตรงนี้?”เจียลี่
