มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง กลัวคนบ้านใหญ่จะมาเห็นเข้า แล้วล้วงห่อกระดาษน ้ามันที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้แม่ด้วยมือสั่น ๆ“แม่คะ นี่เป็นเนื้อทอดกรอบที่อาสะใภ้สามแอบให้หนูมา” เจียลี่พูดเสียงสั่น “หนูไม่อยากเอาไปไว้ที่ครัว เดี๋ยวพี่ชายจะได้กินหมด เราแอบเก็บไว้กินเองได้ไหมคะ?”เจียลี่มองคนที่เป็นแม่อย่างหวาด ๆ รู้ดีว่าแม่ไม่ชอบเธอเพราะไม่ใช่ลูกชาย แม้แต่ตอนรู้ว่าบ้านใหญ่ใช้งานเธอหนัก แม่ก็ยังเฉยเมยอวี้หลันมองลูกสาวของตน เจียลี่เป็นเด็กสาวที่มีหน้าตาน่ารักสมกับสายเลือดตระกูลหลี่ หากแต่เพราะเธอเป็นเพียงลูกสาวจากบ้านรอง จึงไม่ค่อยได้ลิ้มรสอาหารดี ๆ เท่าไรนัก จนทำให้ร่างกายผอมแห้ง ผิวพรรณเหลืองซีดราวกับคนขาดสารอาหารแม้จะทำท่าทางจองหองขณะบุกไปที่บ้านของอันจิ่วเม่ย แต่ทันทีที่กลับถึงบ้าน เจียลี่ก็กลับเป็นเพียงเด็กสาวขี้อายและหวาดกลัว เธอทำทุกสิ่งเพียงเพราะปฏิบัติตามคำสั่งของอวี้หลันเท่านั้น
ความโกรธพลุ่งพล่านในอกอวี้หลันเมื่อตระหนักว่าลูกสาวทั้งสองขาดความมั่นใจอย่างน่าใจหาย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายที่จะเป็นเสาหลักของครอบครัวได้นั่นเอง!“แล้วเธอไม่ได้แบ่งให้พวกบ้านใหญ่เหรอ?”อวี้หลันถามอย่างสงสัย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่เจียลี่ส่ายหน้าราวกับซ้อมมา ก่อนตอบอย่างซื่อใส “ไม่ได้ให้ค่ะแม่ อาสะใภ้สามบอกหนูว่าผอมเกินไป ต้องกินเนื้อให้มาก ๆ จะได้แข็งแรง”ดวงตาของอวี
