้หลันเบิกกว้างด้วยความเข้าใจ อ๋อ… อันจิ่วเม่ยแอบให้อาหารลูกสาวของเธอต่างหาก คงเป็นการตอบแทนที่สามีตนเองส่งเฟอร์นิเจอร์ไปให้บ้านพวกเขาสินะ“เฟอร์นิเจอร์นั่นไม่ได้ส่งไปฟรี ๆ สินะเนี่ย” อวี้หลันคิดในใจ“อย่างน้อยอันจิ่วเม่ยก็เป็นคนรู้ความ”แต่คำพูดของอันจิ่วเม่ยนั้นฟังดูมีเหตุผล ทำไมสิ่งดี ๆ ทั้งหมดจึงต้องยกให้แต่หลี่ถัง ทั้งที่เขาเป็นผู้ชายที่แทบไม่สามารถทำอะไรได้เลยในขณะที่ลูกสาวของเธอซึ่งถูกใช้งานอย่างหนักแทบทุกวันกลับไม่ได้รับสิ่งดี ๆ แม้แต่น้อย แม้แต่อาหารการกินที่เหมาะสมก็ไม่เคยได้จนทำให้เด็กสาวที่เคยสดใสมีหน้าตาน่ารักต้องกลายเป็นคนผมแห้งซีดเซียวไปเช่นนี้
ในวินาทีนั้น หัวใจของอวี้หลันก็เกิดความรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเป็นครั้งแรกเพื่อลูกสาวของตัวเอง ราวกับมีประกายไฟเล็ก ๆ แผ่วเบาจุดขึ้นในใจ มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกชั่วแล่น แต่เป็นประกายแห่งการต่อต้านที่เธอไม่เคยมีมาก่อนเจียลี่ยังไม่รู้เลยว่า การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ ได้ปลุกจิตสำนึกความเป็นแม่ที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในตัวอวี้หลันให้ตื่นขึ้นมาจากการหมกมุ่นอยากได้ลูกชาย และในที่สุดก็รู้จักสงสารลูกสาวบ้างเสียที“ของที่อาสะใภ้สามให้มา ก็เก็บไว้กินเองเถอะ”อวี้หลันกระซิบสั่ง“แต่ต้องซ่อนให้ดี ๆ อย่าให้ปู่ย่าหรือป้าสะใภ้ใหญ่เห็น เข้าใจไหม”ในยุคที่อาหารแพงยิ่งกว่าทองคำ แม้แต่ผู้ใหญ่อย่างอวี้หลันเองก็ยังอดใจไม่ไหว จะให้ยกของล ้าค่านี้ให้คนอื่นกินฟรี ๆ ก
