เสียงสะอื้นของย่าอันดังขึ้นทันทีที่ได้ยินคำขู่ “พอแล้ว… ย่าจะบอก ย่ายอมแล้ว” น ้าตาไหลอาบแก้มเหี่ยวย่นย่าอันรู้ดีว่าหลานสาวจอมดื้อคนนี้มีนิสัยอย่างไง ถ้าอันจิ่วเม่ยตัดสินใจทำอะไรแล้ว เธอก็จะทำจริง ๆ หญิงแก่อย่างเธอตายก็แค่ตายไป แต่หลานสาวยังอายุยังน้อย เพิ่งแต่งงานหมาด ๆ ยังมีชีวิตสุดใสรออยู่อีกยาวถ้าอันจิ่วเม่ยเป็นอะไรไปจริง ๆ จะให้ไปอธิบายกับครอบครัวนั้นยังไง?มือเหี่ยวย่นของย่าอันสั่นเทาขณะล้วงหยิบห่อผ้าเก่าๆ ออกมาเธอค่อยๆ คลี่ผ้า เผยให้เห็นปิ่นหยกที่แกะสลักอย่างวิจิตร แววตาของอันจิ่วเม่ยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ“เมื่อคืนซื่อหงแอบเข้ามาในห้องย่า… เพื่อจะขโมยปิ่นนี่ไป”ย่าอันกระซิบเสียงสั่นเครือ ก่อนจะสูดหายใจลึก “จิ่วเม่ย… หลานไม่ใช่สายเลือดของตระกูลอัน”คำพูดนั้นทำให้อันจิ่วเม่ยชะงักเล็กน้อยย่าอันเล่าต่อด้วยน ้าเสียงแผ่วเบา “พ่อแม่ของหลานไม่ได้รักกันจริง ๆ หรอก แม่ของหลานท้องและแต่งงานกับพ่อของหลานแค่เพื่อหนีภัย”
“แต่โชคชะตาช่างโหดร้าย… หลังคลอดหลาน ร่างกายแม่ของเธอก็ทรุดลงเรื่อยๆ จนจากไปในอีกไม่กี่ปีต่อมา”ย่าอันถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าต่อ “ตระกูลตาของหลานไม่ธรรมดา ทั้งร ่ารวยและเป็นตระกูลที่เก่าแก่ แต่ว่าช่วงปีที่บ้านเมืองวุ่นวายนั้น ตระกูลของหลานได้ส่งแม่ของหลานมาซ่อนตัวที่ชนบทฝากไว้กับครอบครัวของย่า”“แถมพวกเขายังให้เงินมาจำนวนมาก ช่วงนั้นชีวิตพวกเราดีขึ้นมากเลย บ้านที่เราอยู่ทุก
