ในขณะเดียวกัน บนเส้นทางขรุขระของภูเขา ย่าอันเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว ร่างกายอ่อนแอของเธอล้มลุกคลุกคลานไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งหญิงชราไม่เดินทางเส้นทางใหญ่แต่มุ่งหน้าไปตามเส้นทางเล็ก ๆที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น เธอแค่อยากหาที่ลับ ๆ ที่ไม่มีใครเจอเพื่อจะได้ ‘จากไป’อย่างสงบอีกทั้งวิธีนี้ซื่อหงจะไม่มีโอกาสใส่ร้ายอันจิ่วเม่ยได้แน่นอน และหลานสาวของเธอก็จะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขอันจิ่วเม่ยเดินไปตามถนนใหญ่บนภูเขา เสียงเรียกหาของเธอดังกึกก้องไปทั่วป่า “ย่า! ย่าอยู่ไหน?”หญิงสาวตะโกนสุดเสียง หวังว่าจะได้ยินเสียงตอบรับจากคนที่เธอเฝ้าตามหาย่าอันเดินด้วยความยากลำบาก แม้จะออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แต่ก็ยังดูเหมือนไปไม่ถึงไหน เหมือนกับว่าเธอกำลังเดินอยู่บนสายพานที่วิ่งถอยหลัง เมื่อได้ยินเสียงของอันจิ่วเม่ย หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหยุด เธอรีบก้มตัวซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจทันทีที่เห็นว่าอันจิ่วเม่ยเดินลับตาไปแล้ว ย่าอันก็พยายามคลานต่อไปอย่างยากลำบาก
แต่ขาของเธอบาดเจ็บ การคลานจึงยิ่งทำให้ทุกอย่างลำบากขึ้นเธอชะโงกมองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าหลานสาวเดินไปไกลพอแล้วจากนั้นพยายามจะลุกขึ้น แต่ก่อนที่เธอจะทรงตัวได้เต็มที่ร่างกายอ่อนแรงของเธอก็เสียการทรงตัวจนล้มลงไปในหลุมที่ชาวบ้านขุดไว้ดักสัตว์หญิงชราไม่รู้เลยว่า หลี่เจียเฟิ่งกำลังแอบตามเธอมาติด ๆ แม้เธอจะพยายามไม่ส่งเสียง แต่ในป่าที่เงียบส
