่งกดไว้จนแทบหายใจไม่ออก ราวกับถูกช้างเหยียบอก! เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไร้ผล ได้แต่จ้องตาขวางใส่พวกเขาด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อย่าอันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำท่าใจเย็นทั้งที่หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก แล้วพูดเสียงสั่นว่า “ซื่อหง…แอบย่องเข้ามาใน
ห้องฉันตอนดึกดื่น ย่า…ย่านึกว่าโจรที่ไหนบุกเข้ามา เลยฟาดไปก่อน”คุณย่าตื่นเต้นจนมือสั่นเทาราวกับเพิ่งวิ่งหนีหมาไล่กัด พูดติดอ่างจนแทบฟังไม่รู้เรื่องอันจิ่วเม่ยเห็นชัดว่าคุณย่าโกหกหน้าตาเฉย แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงซื่อหงก็โดนตีไปแล้วจะแก้ตัวยังไงก็สายไปแล้วอันจิ่วเม่ยประกาศก้องว่า “บุกรุกเข้าห้องคนอื่นเพื่อขโมยของแม่ลูกคู่นี้เลือดโจรจริง ๆ พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเชิญผู้นำหมู่บ้านมาดู ถ้าไม่ได้เรื่องก็ส่งตำรวจมาจับเลย จะได้ไม่มาก่อกวนชาวบ้านทุกวี่ทุกวัน!”“อย่า…นะ…” ซื่อหงร้องเสียงแหบพร่อม ปากบวมปูด ฟันโยกคลอนหลุดไปซี่หนึ่ง พูดไม่ชัดอย่างกับคนเมา แต่พอได้ยินว่าอันจิ่วเม่ยจะไปตามผู้ใหญ่บ้านมาจัดการก็ถึงกับตัวสั่นงันงก ใจหายวาบ!ถ้าถูกส่งเข้าคุกจริง ๆ แล้วใครจะช่วยลูกชายสุดที่รักของเธอออกมาได้? คิดแล้วก็เดือดดาลขึ้นมาทันที ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต่อให้ต้องตายไปด้วยกันก็ช่างหัวมัน! อันจิ่วเม่ยอย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีมีสุขเป็นแน่!ทางย่าอันคงคิดถึงจุดนี้เหมือนกัน เธอจึงรีบพูดกลบเกลื่อนอย่างร้อนรน
“จิ่วเม่ยเลิกเถอะนะ เรื่องในครอบครัวไม่ควรเอาออกไปนอกบ
