คงไม่มีทางซื้อมันมาได้”เธอแนะนำชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างภูมิใจ“สวัสดีครับสหายลู่ ผมหลี่เจียเฟิ่ง ขอบคุณที่ช่วยเหลือภรรยาผมนะครับ” หลี่เจียเฟิ่งกล่าวทักทายสุภาพ พร้อมพยักหน้าขอบคุณ“ยินดีที่รู้จักครับสหายลี่ ผมลู่เหอครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”ลู่เหอตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทั้งคู่มองตากันด้วยความเข้าใจเมื่อเห็นว่าทั้งสองรู้จักกันแล้ว อันจิ่วเม่ยก็พูดต่อทันที “เอาล่ะคุณช่วยพี่ลู่ขนเฟอร์นิเจอร์เข้าบ้านก่อนนะ ฉันจะไปทำอาหารไว้ให้เดี๋ยวเชิญพี่ลู่ทานข้าวกับเราด้วย!”
น ้าเสียงของเธอเปี่ยมไปด้วยความสุข ราวกับเพิ่งถูกล็อตเตอรี่รางวัลใหญ่ ความรู้สึกสะใจที่ได้สั่งสอนเพ่ยอิงผสมผสานกับความยินดีที่ได้เฟอร์นิเจอร์กลับมา ทำให้หัวใจของเธอพองโตด้วยความสุขหลี่เจียเฟิ่งมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอ็นดู เขาไม่รู้เรื่องของเพ่ยอิง จึงเข้าใจว่าเธอแค่ดีใจเรื่องเฟอร์นิเจอร์เท่านั้น ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่าเธอคงผ่านชีวิตที่ยากลำบากมามากแค่ไหน ถึงได้พอใจกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้“อืม ไปเถอะ” เขาพูดเสียงนุ่มนวล พลางคิดในใจว่าหญิงสาวตรงหน้าสมควรได้รับการดูแลเอาใจใส่มากกว่านี้ เหมือนไข่มุกล ้าค่าที่ต้องทะนุถนอมอันจิ่วเม่ยพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปทางลู่เหอด้วยรอยยิ้มกว้าง“พี่ลู่ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือ” เธอเอ่ยด้วยน ้าเสียงอ่อนหวาน “เดี๋ยววันนี้ฉันจะทำอาหารที่อร่อยที่สุดให้ทาน เป็นการตอบแทนนะคะ”ลู่
