เรือศึกสั่นสะท้านอยู่หลายเดือนจึงสงบลง
เหมียวเสียเอนพิงผนังห้องควบคุมเรือศึก เดินเข้ามากอดเจียงผิงอันจากเบื้องหลัง “เจ้าบื้อ พลังกายของเจ้าไฉนจึงดีเพียงนี้ได้กะทันหันกัน?”
นางเคยเป็นฝ่ายรังแกเจียงผิงอัน แต่ครั้งนี้กลับถูกเจียงผิงอันสั่งสอนอย่างสาสม กว่าจะลุกจากเตียงได้ก็ต้องใช้เวลาหลายวันทีเดียว
“ร่างกายของข้าขณะนี้ หากยอดฝีมือระดับเซียนปฐพีมิใช้พลังเต๋าเซียน ว่ากันเพียงร่างเนื้อ ก็ทำร้ายข้าไม่ได้แล้ว” เจียงผิงอันกล่าว
เหมียวเสียเม้มปาก “ไฉนเจ้าอวดโอ่เก่งกว่าข้าอีกล่ะ?”
นางยอมรับว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่งจริง ๆ แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะแข็งแกร่งจนเซียนปฐพีมิอาจทำร้าย ต่อให้มิได้ใช้อำนาจเต๋าเซียนก็ตาม
“ข้ามิได้หลอกศิษย์พี่หญิงนะ ข้าบรรลุวิชาเสริมพลังที่สามารถใช้กับร่างกายได้ ทั้งยังใช้ยกระดับพรสวรรค์สองเท่าได้ ไว้ภายหลังข้าก็ช่วยศิษย์พี่หญิงเสริมพลังได้ แต่การเสริมพลังเช่นนี้ต้องใช้ปราณเซียนจำนวนมาก ยามนี้ต้องสงวนผลึกเซียนไว้แล้วหาทางกลับบ้านก่อน”
เจียงผิงอันจ้องม่านแสงตรงหน้าอย่างเคร่งขรึม บนนั้นบันทึกเส้นทางภาพรวมของเรือศึกไว้ และเขาก็กำลังให้เรือศึกย้อนกลับทางเดิม
เหมียวเสียเมินวาจาก่อนหน้านี้ สนใจเรื่องกลับบ้านมากกว่า ไม่ว่านางจะแข็งแกร่งได้แค่ไหน กลับบ้านมิได้ก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี
“เราจะกลับไปได้หรือ?”
“ไม่แน่ใจ”
สีหน้าของเจียงผิงอันเคร่งขรึม “เพราะก่อนหน้านี้ข้าเปิดศึกกับวิญญาณร้าย เส้น
