นไรนะ?”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!”
เมื่อซอลจีฮูได้เดินเข้าไป มาเรียก็รีบคว้าขวดเหล้ารอบตัว และเริ่มโยนออกมามั่วไปหมด
“ยะ อย่าเข้ามา!”
“เคร๊ง!”
“ไปซะ! ไสหัวไป! ได้โปรด!”
เคร๊ง!
“นายมันปีศาจดวงซวย! นายกำลังจะทำให้ฉันถังแตกอีกแล้ว!”
เคร๊ง!
ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งทำให้หลบขวดได้ยากขึ้นจนซอลจีฮูต้องเปิดใช้งานพรแห่งเซอร์คั่มเพื่อสร้างโล่ขึ้นมา จากนั้นเขาก็มองดูมาเรียที่กำลังหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูก
“คะ คุณมาเรีย?”
“กรี๊ดดดดดดดดด!”
มาเรียได้กุมหัวของเธอและร้องออกมาสุดเสียง จากนั้นเธอก็พึมพำคำที่เข้าใจยากออกมาก่อนที่จะคุ้ยพื้นห้อง
“ไสหัวไป! ฉันบอกให้ไสหัวไป!”
เธอดูเหมือนกับจะบ้าไปแล้วจริงๆ
“นายจะอยู่อีกนานแค่ไหนถึงจะพอใจ…?”
ขณะที่มาเรียกำลังถีบเท้าถอยออกไป สายตาของเธอก็ได้เห็นสิ่งของในมือของซอลจีฮู เธอกำลังมองมาที่อาร์ติแฟครูปใบกางเขนที่มือซ้ายของซอลจีฮู
‘นั่นมัน….’
ดวงตาของเธอได้สั่นไหว
ทำไมเขาถึงเอามันมา?
ในพริบตาเดียวหัวสมองของมาเรียก็ประมวลผลอย่างรวดเร็ว และได้ข้อสรุปออกมา
เธอลังเลอยู่แค่ครู่เดียวเท่านั้น ต่อมาร่างกายของเธอก็ขยับตามสัญชาตญาณโดยปล่อยขวดเหล้าทิ้งไป ทรุดตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอได้บิดใบหน้า เม้มปาก และเอาเลือดออกมาจากหัว จากนั้นก็ชะดิ้นชะงอเหมือนกับปลาเกยตื้น
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างกระทันหันเหมือนกับเธอเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน
“คุณมาเรีย!”
ซอลจีฮูได้รีบวิ่งเข้าไปพยุงเธอเอาไว้ เสียง
