ครางได้ดังออกมาจากปากของมาเรีย
“คุณไม่เป็นไรนะ”
ซอลจีฮูได้สั่นเธออย่างแรง และผมสีบลอนด์ของเธอก็ส่ายไปมาอย่างไร้พลัง
“…อ่า…”
เธอได้ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากเหมือนนางเอกที่เป็นโรคร้าย ริมฝีปากที่มีรอยกัดของเธอสั่นไหว เธออได้กระพริบตาอยู่หลายครั้งก่อนที่จะมองซอลจีฮูด้วยความสับสน
“คุณเข้าใจผมใช่ไหม?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล มาเรียก็จับมือซ้ายของซอลจีฮูเอาไว้
ไม่นานนัก… เธอก็ค่อยๆขยับปากออกมา
“พี่… ชาย?”
น้ำเสียงที่อ่อนแรง และสั่นเทาได้ดังขึ้น
