ลอกตาไปด้านข้าง และมองมาที่เขา
“น้องเห็นด้วยไหมล่ะ?”
“…พี่สาว”
น้ำเสียงของยี่ซังจินได้เบาลงไป
ยี่ซอลอาได้หันมามองเขาด้วยสีหน้าประมาณว่า ‘ทำไมถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ?’
“พี่สาวคงไม่ได้หมายถึงว่าไม่ชอบสิ่งที่พี่ชายทำใช่ไหม?”
“หืม? ทำไมล่ะ?”
“ก็ที่พี่เพิ่งพูดไปไง ที่พี่บอกว่าไม่ชอบ แล้วก็การที่พี่ชายทำเหมือนกับว่าจะไม่รับเธอเข้าทีม”
“อ๊า แน่นอนว่าใคร! น้องคิดว่าฉันเป็นใครกัน?”
จากนั้นเธอก็ได้ถามออกมาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
“แต่ทำไมถึงจะคิดไม่ได้ล่ะ?”
“ใช่แล้ว ไม่ได้ พี่ทำไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด”
ด้วยการตอบกลับอย่างหนักแน่นของยี่ซังจินได้ทำให้ยี่ซอลอาเอียงหัวออกมา
“ทำไมล่ะ? เราเป็นเพื่อนร่วมทีมกันนะ”
“จุดยืนเราต่างออกไปนะพี่ พูดจริงๆแล้ว เราก็เป็นแค่ตัวถ่วงของพี่ชายเท่านั้นเอง”
“แต่ว่า-“
“นี่ไม่ใช่ทีมของเรา แต่ว่าเป็นทีมของพี่ชาย”
ยี่ซอลอาได้แสดงสีหน้าออกมาราวกับว่าเธอพูดไม่ออก จากนั้นเธอก็ยกตัวขึ้นมาอย่างไม่พอใจ
“ซังจิน พี่แค่ไม่ชอบคนๆนั้น น้องก็รู้นี่”
“ผมรู้ ผมก็ไม่ชอบเธอเหมือนกัน แต่ว่าพี่ชายก็ไม่ได้ต้องสนเรื่องที่ว่าเราขอบเธอไหมนี่นา ทั้งสองเรื่องนี้มันคนล่ะเรื่องกัน”
“เพราะงั้นน้องกำลังบอกว่าเราก็แค่ต้องเห็นด้วยกับสิ่งที่คุณพี่พูดงั้นหรอ?”
“แน่นอนว่าพวกเขาก็ท้วงได้ หากว่าพวกเราถูกกลั่นแกล้ง”
ยี่ซังจินได้พูดออกมาอย่างสงบ
“แต่ว่าเราก็ไม่เคยถูกกลั่นแกล้งแม้แต่ครั้งเดียวนับตั้งแต่ที่เราเข้าคาเพ
