ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าไม่มีใครสังเกตเห็นความคิดซับซ้อนที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของย่าอันอันจิ่วเม่ยเองก็ไม่รู้ว่ามุมหนึ่งของเหตุการณ์ ย่าอันกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ในเวลานั้น อันจิ่วเม่ยยิ้มอ่อนโยน จับมือภรรยาของผู้นำหมู่บ้านไว้แน่น ก่อนจะพูดปลอบใจด้วยน ้าเสียงหวานละมุน“คุณป้าไป๋ ลุงเหวิน หนูถือเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านนี้ หนูรู้ดีว่าทุกคนพยายามกันมากแค่ไหน หนูเองก็หวังสุดหัวใจว่าปลายปีนี้หมู่บ้านเราจะได้รับเลือกเป็นหมู่บ้านดีเด่น ได้รับรางวัลเงินก้อนโตจากเบื้องบน”เธอยิ้มเล็ก ๆ ขณะพูดต่อ “เพื่อที่เราจะได้ฉลองปีใหม่กันอย่างอิ่มหนำสำราญ หนูไม่อยากให้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้มาทำลายความฝันของพวกเราเลยค่ะ”คำพูดของอันจิ่วเม่ยทำให้ภรรยาของผู้นำหมู่บ้าน รวมทั้งผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบข้าง ต่างรู้สึกซาบซึ้งจนน ้าตาคลอในขณะที่เสียงชื่นชมอันจิ่วเม่ยดังก้องไปทั่ว ความแตกต่างระหว่างเธอกับเพ่ยอิงก็ยิ่งปรากฏชัดเจน ราวกับเป็นภาพสะท้อนของแสงสว่างและเงามืด
แม้อันจิ่วเม่ยจะไม่เคยได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการ แต่ปฏิภาณไหวพริบของเธอกลับเหนือชั้นกว่าผู้มีการศึกษาหลายคนเพียงไม่กี่คำพูด เธอสามารถพลิกสถานการณ์ได้อย่างน่าทึ่งในทางตรงกันข้าม เพ่ยอิงกลับดูเหมือนเด็กไร้เดียงสาที่หลงทางในป่าใหญ่ การกระทำของเธอทั้งผิดศีลธรรมและขาดการยั้งคิดการบุกเข้าบ้านผู้อื่นพร้อมอาวุธนั้นไม่ต่าง
