หลี่เจียเฟิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้าง นึกถึงการกระทำอันน่ารังเกียจของเพ่ยอิงที่ใช้คนรอบข้างมาเพื่อหวังผลประโยชน์ เขาจ้องมองเธอด้วยความรำคาญใจ ก่อนสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยด้วยน ้าเสียงเย็นชา“ไปตามผู้นำหมู่บ้านมาสิ เรื่องแบบนี้สมควรให้ตำรวจจัดการ!”คำพูดของหลี่เจียเฟิ่งดังก้องในความเงียบ ราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางอกของเพ่ยอิง เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบพังทลาย ภาพความฝันที่เธอเคยวาดไว้กับหลี่เจียเฟิ่งกลายเป็นเพียงภาพลวงตาไปในทันทีน ้าตาไหลรินอาบแก้มซีดเซียว เสียงสั่นเครือดังขึ้นท่ามกลางผู้คนที่มุงดู “หลี่เจียเฟิ่ง! คุณไม่มีใจให้ฉันเลยจริง ๆ เหรอ?”ดวงตาของหลี่เจียเฟิ่งพลันหม่นลงทันที ด้วยสถานะของเขา สิ่งที่รังเกียจที่สุดคือข่าวฉาวเรื่องชู้สาว เขาตอบด้วยน ้าเสียงราบเรียบ“ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเข้าใจผิด เราแทบไม่เคยได้คุยกัน จะเรียกว่าคนแปลกหน้าก็ได้ แล้วจะพูดถึงเรื่องมีใจได้ยังไง อีกอย่างฉันก็แต่งงานแล้ว ขอให้เธอรักษามารยาทด้วย อย่าทำอะไรที่จะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับภรรยา”เพ่ยอิงยืนนิ่งงัน ร่างกายสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยเสียงแหบพร่า
“ไม่จริง! คุณหลอกฉันแน่ ๆ ต้องเป็นอันจิ่วเม่ย มันบังคับให้คุณพูดแบบนี้ใช่ไหม!”น ้าตาไหลพรากลงมาอาบใบหน้าของเพ่ยอิง เธอชี้นิ้วไปที่อันจิ่วเม่ยด้วยความโกรธแค้น ขณะที่อันจิ่วเม่ยยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ หลี่เจี
