งทำเป็นไร้เดียงสา ร้องเสียงหลง “เธอเป็นบ้าอะไร?ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงคลุ้มคลั่งใส่ฉัน ฉันทำอะไรผิด?”ซื่อหงพยายามแสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์ ทั้ง ๆ ที่ในใจเต็มไปด้วยความกลัว“เพ่ยอิง! เธอเป็นบ้าอะไร? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมาทำร้ายฉัน! ฉันทำอะไรผิด?”ท่ามกลางความโกลาหล อันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่งก็วิ่งออกมาดูพวกเขาตกใจเมื่อเห็นเพ่ยอิงถือมีดด้วยท่าทางดุร้ายเพ่ยอิงมองเห็นเป้าหมายครบถ้วน ความคลั่งในตัวเธอยิ่งพุ่งสูงขึ้น เธอกรีดร้องและพุ่งมีดใส่อันจิ่วเม่ยทันที“จิ่วเม่ย ระวัง!” หลี่เจียเฟิ่งตะโกนเตือนด้วยสัญชาตญาณ เขาเตะมีดในมือของเพ่ยอิงกระเด็นออกไปอย่างหวุดหวิด ก่อนที่มันจะเสียบเข้าที่อันจิ่วเม่ย!เมื่อเพ่ยอิงไร้อาวุธ ซื่อหงก็ไม่รอช้า กระโจนเข้าไปกดร่างเพ่ยอิงลงกับพื้นอย่างแรง ตบหน้าเธอฉาดใหญ่สองครั้งติด เสียงตบดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางผู้คนที่มุงดูอยู่
เพ่ยอิงหยุดนิ่ง ความบ้าคลั่งในสายตาของเธอมลายหายไปแทบสิ้น เหลือเพียงแววตาอันว่างเปล่า ราวกับวิญญาณของเธอได้หลุดลอยออกไปแล้ว“เพ่ยอิง! ฉันปฏิบัติกับเธอดีแค่ไหน ทุกคนก็เห็น! แต่เธอกลับถือมีดมาทำร้ายฉันตอนกลางดึกแบบนี้ เธอไม่ละอายใจบ้างเหรอ?”ซื่อหงตวาดเสียงกร้าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสมเพชต่อเพ่ยอิงเพ่ยอิงที่เริ่มได้สติกลับคืนมา โกรธจนแทบคลั่งทันทีที่ได้ยินคำพูดจอมปลอมของซื่อหง ในหัวของเธอพลันตระหนักว่าซื่อหงน่าเกลียดเพียงใด เธอเสียใจอย่างสุดซึ้งถ้ารู้
