เพ่ยอิงรู้สึกตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินเสียงของลี่เฟยดังมาจากที่ไม่ไกลนัก เธอหันขวับไปมองหลี่ถังด้วยสายตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หลี่ถังยืนร้องไห้ อยู่ตรงนั้นเพียงลำพังเพ่ยอิงวิ่งหนีจากตรอกมืดอย่างร้อนรน เสียงลมหายใจหอบถี่ของเธอผสานกับจังหวะฝีเท้าที่เร่งรีบ เพ่ยอิงหันหลังให้กับเสียงสะอื้นไห้ของหลี่ถังโดยไม่ลังเลใบหน้าเพ่ยอิงฉายแววตื่นตระหนกระคนโกรธแค้น เธอไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธอมายุ่งกับไอ้หลี่ถังโดยเฉพาะลี่เฟย…ถ้ายัยป้าบ้านั่นรู้เข้า ต้องหาทางบังคับให้เธอแต่งงานกับไอ้คนโง่นั่นแน่!เพ่ยอิงสะบัดความคิดนั้นทิ้ง พลางส่ายหน้าไปมาอย่างเสียดายเธอเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ยังไม่ทันได้พูดอะไรสำคัญกับหลี่ถังเลย ทุกอย่างต้องเลื่อนไปก่อน…เธอจะต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ในคราวหน้าที่พบกันลี่เฟยเดินด้วยสีหน้าบึ้งตึงเข้ามาในตรอกแคบที่มืดสลัว เสียงร้องไห้ของหลี่ถังดังแว่วมาแต่ไกล เมื่อเห็นลูกชายนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้อยู่ริมกำแพง
ลี่เฟยก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เธอนึกถึงแผนการที่ซื่อหงเพิ่งบอกเธอ แล้วก็พอจะเดาได้ว่าต้องเป็นฝีมือของเพ่ยอิงอีกตามเคย“นังตัวแสบ!” ลี่เฟยสบถอย่างแค้นใจ ก่อนจะรีบพาลูกชายชายลุกขึ้นและเดินกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ในใจนึกโมโหเพ่ยอิงขึ้นมา‘รอให้แกมาเป็นลูกสะใภ้ฉันก่อนเถอะ ฉันจะตบสั่งสอนแกเอง’ ลี่เฟยขบกรามแน่น คิดในใจอย่างแค้นเคืองตะวันลาลับขอบฟ้า ควา
