ุดสีเทาเข้มกำลังจะออกไปดูความคืบหน้าของการก่อสร้างเมื่อเขาก้าวออกจากประตูของตระกูลอัน ก็พบกับภาพของหลี่ถังที่กำลังเดินวนไปวนมาอย่างกระสับกระส่ายอยู่หน้าบ้าน“หลี่ถัง นายมาทำอะไรแต่เช้า?” เสียงทุ้มต ่าของหลี่เจียเฟิ่งดังขึ้นทำให้หลี่ถังสะดุ้งโหยง“อะ อาสาม” หลี่ถังหันขวับมา ใบหน้าแดงก ่าด้วยความประหม่า“ผม…ผมมีเรื่องจะถามครับ”หลี่ถังลากหลี่เจียเฟิ่งไปยังมุมสวนที่ลับตา มีพุ่มไม้หนาทึบบังอยู่เสียงนกร้องแผ่วเบาและลมที่พัดผ่านใบไม้ไหว เสริมความเงียบสงบให้กับบรรยากาศแต่ในใจของหลี่ถังนั้นกลับสั่นไหวไปด้วยความกลัวและความหวาดหวั่น“อา…อาสามครับ” หลี่ถังกระซิบเสียงสั่น ดวงตาวอกแวกมองไปมารอบตัว “ภรร…เอ่อ… เพ่ยอิงให้ผมมาถามว่า… ตอนแรกอาสามจะแต่งงานกับเธอใช่ไหมครับ?”
ความประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตาคมของหลี่เจียเฟิ่ง ก่อนจะตามมาด้วยแววรังเกียจที่เขาพยายามซ่อนเอาไว้เขาสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความโกรธและความไม่พอใจก่อนจะตอบกลับด้วยน ้าเสียงเย็นชาและเฉียบคม“ไม่ใช่ ตั้งแต่แรกฉันก็ตั้งใจจะแต่งงานกับอาสะใภ้สามของแกมาตลอด” หลี่เจียเฟิ่งพูด สายตาคมกริบจ้องมองหลานชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลี่เจียเฟิ่งมองหลานชายอย่างเย็นชา ก่อนจะยิ้มมุมปาก “หลี่ถังอารู้ว่านายชอบเพ่ยอิง ถ้าอยากแต่งงานกับเธอก็ไปบอกแม่สิ ให้แม่นายช่วยแต่งเธอเข้าบ้าน นายก็จะได้เรียกเธอว่าเมียทุกวัน เรียกได้ทุกที่เลย”
