้วยน ้าเสียงนุ่มนวลที่เคยใช้“ฉันมีเรื่องจะให้นายทำ… ถ้านายไม่ทำตาม ฉันจะไม่มาหานายอีกแล้ว”
คำพูดของเธอนิ่งเรียบ แต่ในความนิ่งนั้นแฝงด้วยการข่มขู่เล็กๆทำให้หลี่ถังหยุดยิ้มและรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว“ได้เลยภรรยาจ๋า! อยากให้ฉันทำอะไรบอกมาเลย ฉันยินดีช่วยทุกอย่าง!” ดวงตาใสซื่อของเขาเปล่งประกายไปด้วยความดีใจ ราวกับว่าการได้ทำอะไรเพื่อเธอคือความสุขสูงสุดเพ่ยอิงนั่งลงข้าง ๆ เขาอย่างนุ่มนวล ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มอ่อนโยน ริมฝีปากแดงระเรื่อค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้หูของหลี่ถังเธอกระซิบเบา ๆ แต่ชัดเจน “ฉันอยากให้นายไปถามอาสามว่า…ตอนแรกเขาตั้งใจจะแต่งงานกับฉันจริงหรือเปล่า”หลี่ถังชะงักเล็กน้อย คิ้วขมวดเข้าหากัน ความสงสัยฉายชัดในดวงตาไร้เดียงสาเขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องถามคำถามนี้ แต่เขาก็กลัวว่าเธอจะโกรธและไม่มาหาเขาอีก หัวใจเขาเต้นแรงจากความกลัวนั้น เขาจึงพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่ายโดยไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติม“ได้สิภรรยาจ๋า ฉันจะไปถามให้!” เขายืนยันด้วยน ้าเสียงหนักแน่น เพ่ยอิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะลูบไหล่เขาเบาๆ เป็นเชิงให้รางวัลหลี่ถังมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมราวกับลูกสุนัขที่เฝ้ารอคำชมจากเจ้านาย
เพ่ยอิงพอใจกับผลลัพธ์ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินจากไป ทิ้งให้หลี่ถังมองตามด้วยความหวังเต็มหัวใจว่าเขาจะได้เจอเธออีกครั้งในไม่ช้ารุ่งเช้า แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหมู่เมฆบางเบา หลี่เจียเฟิ่งในช
