เหรอ? คิดว่าฉันเป็นขอทานหรือไง?” ซื่อหงพ่นคำพูดออกมาเสียงเบา ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยินเข้า“หรือว่าแกคิดว่า ฉันจะยอมปล่อยหลานสาวแกไปเพียงเพราะเศษเงินแค่นี้งั้นเหรอ?” เธอถามน ้าเสียงเย็นชา จ้องมองอีกฝ่ายเขม็งย่าอันถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อได้ฟังคำพูดของซื่อหง ก่อนที่ใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก ่าด้วยความโกรธ เธอรีบโต้ตอบอย่างไม่กลัวเกรง“ฉันจะพยายามช่วยใช้หนี้ให้เต็มที่ อันจิ่วเม่ยแต่งงานไปแล้ว มีครอบครัวใหม่ที่ต้องรับผิดชอบดูแล อย่าได้คิดจะไปวุ่นวายกับจิ่วเม่ย
แล้วคิดจริง ๆ หรือว่า ถ้าเอาเรื่องในอดีตไปแฉ ตัวเธอเองจะรอดพ้นไปได้?”ย่าอันพูดขู่เสร็จ ก็แค่นเสียงหึในลำคออย่างเย็นชา ก่อนจะใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจซื่อหงยืนมองตามหลังอีกฝ่ายไปพลางสบถด่าอย่างเดือดดาลแต่ในใจกลับไม่มีความหวั่นกลัวแม้แต่น้อย หลังจากที่ลูกชายของเธอถูกอันจิ่วเม่ยทำร้ายไปขนาดนั้น เธอจะมีอะไรให้เกรงกลัวอีก?แค่ได้เห็นอันจิ่วเม่ยมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมาน นั่นก็เพียงพอแล้ว เธอพร้อมจะลงมือทำทุกวิถีทางเพื่อแก้แค้นให้จงได้!สองวันต่อมา เพ่ยอิงก็แอบกลับไปหาหลี่ถังอีกครั้ง เธอใช้สัญญาณเดิมส่งเสียง ‘เหมียว’ เบา ๆ และไม่นานนัก หลี่ถังก็รีบวิ่งมาหาเธออย่างรวดเร็วเหมือนเดิม ใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาบ่งบอกถึงความตื่นเต้นที่ได้เจอ“ภรรยาจ๋า! ในที่สุดเธอก็มาหาฉันอีกแล้ว!” เขาร้องออกมาเสียงใสเพ่ยอิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะทักทายด
