ยวี่เฟยเอียงคอมองอันจิ่วเม่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน ้าเสียงแฝงความสงสัยอย่างจริงใจ“น้องจิ่วเม่ย บ้านเธอไม่ได้กำลังวุ่นวายกับการก่อสร้างเหมือนรังมดรังปลวกหรอกเหรอ ทำไมถึงมีเวลามาที่นี่ได้ล่ะ?”แม้ว่าเพ่ยอิงและซื่อหงจะติดต่อกันน้อยลง แต่ในหมู่บ้านเล็ก ๆแห่งนี้ ข่าวคราวและเสียงซุบซิบนินทาก็ยังคงแพร่กระจายไปทั่ว ราวกับไฟลามทุ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งข่าวใหญ่อย่างการแต่งงานของอันจิ่วเม่ยและหลี่เจียเฟิ่ง ที่กลายเป็นประเด็นร้อนฉ่าบนปากของชาวบ้านทุกคน ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหน ก็จะได้ยินเสียงพูดคุยถึงเรื่องนี้เป็นหลักแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว ยากนักที่ใครสักคนในหมู่บ้านจะไม่รับรู้ถึงข่าวการแต่งงานครั้งนี้ เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นคนหูหนวกตาบอดเท่านั้นอันจิ่วเม่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบคำถามของยวี่เฟยอย่างนุ่มนวล“ใกล้จะสร้างเสร็จแล้วค่ะ ฉันไปก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก สู้เอาเสื้อผ้าสกปรกที่บ้านมาซักดีกว่า”ดวงตาของยวี่เฟยเป็นประกายด้วยความยินดี
“ดีจังเลย วันเวลาที่ลำบากของเธอคงจะสิ้นสุดแล้วสินะ ต่อไปอยู่ให้ห่างจากแม่เลี้ยงของเธอหน่อย ชีวิตจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอนเหมือนดอกไม้ที่ผลิบานหลังฝนพรำ”ทันใดนั้น เหม่ยลี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงกังวล “น้องจิ่วเม่ยน้องชายของเธอเป็นยังไงบ้าง ฉันได้ยินมาว่าทำร้ายคนจนตาย จริงหรือเปล่า? เรื่องนี้กำลังเป็นที่ซุบซิบกันทั่วหม
