ตวาดเสียงดัง
“ทุกวันนี้เธอทำงานน้อยที่สุด แต่กลับมาบ้านช้าที่สุด อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ คิดว่าตัวเองเป็นคนจดคะแนนแล้วเก่งมากรึไง!”นับตั้งแต่เพ่ยอิงได้รับตำแหน่งเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนน เธอก็ทำตัวราวกับเป็นราชินีในบ้านหลังนี้ ไม่ช่วยงานบ้านเหมือนแต่ก่อนซ ้ายังมองทุกคนด้วยสายตาดูถูก พูดจาหยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้พ่อแม่ของเพ่ยอิงเห็นแก่ตำแหน่งใหม่ของลูกสาว จึงไม่ได้ว่าอะไรแต่เจียงอิงไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย ่าศักดิ์ศรี หล่อนอดทนมาหลายวันแล้ว และวันนี้ความอดทนก็หมดลงจนระเบิดอารมณ์ออกมาแต่ทว่าวันนี้กลับมีเรื่องที่น่าแปลกใจ เพ่ยอิงกลับไม่โกรธเคืองแม้ถูกด่าอย่างรุนแรง เธอกลับอารมณ์ดีผิดปกติ พับแขนเสื้อแล้วเดินเข้าไปช่วยงานในครัวทันทีอีกทั้งยังคงฮัมเพลงไปพลางพร้อมรอยยิ้มที่ไม่จางหายไปจากใบหน้า เจียงอิงมองตามไปด้วยความรำคาญ ถลึงตาใส่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรซินอี้กลับสังเกตเห็นสีหน้าเคลิ้มฝันของลูกสาว ด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ เธอจึงเตือนขึ้นทันทีว่า
“เพ่ยอิงลูก ช่วงนี้แม่เห็นลูกสนิทกับซื่อหงมากไปนะ แม่ว่าหล่อนไม่ใช่คนดี อย่าไปใกล้ชิดกับหล่อนมากนัก ระวังจะถูกหล่อนชักจูงไปในทางที่ผิด”
