้องย่อมดีกว่าที่จะปล่อยให้ความสัมพันธ์เกิดขึ้นในแบบที่ไม่ควรขณะเดียวกัน หลี่เจียเฟิ่งก็รู้สึกร้อนเช่นกัน เขานึกถึงพัดลมที่เคยเห็นขายในเมืองใหญ่ แต่ไม่แน่ใจว่าที่นี่จะมีหรือเปล่า
อย่างไรก็ตาม เมื่อสร้างบ้านใหม่ เขาตั้งใจว่าจะต้องซื้อทุกอย่างที่จำเป็น เพื่อให้ชีวิตของอันจิ่วเม่ยสะดวกสบายมากที่สุด แม้ว่าเขาจะไม่กล้าพูดออกมาตอนนี้ เพราะกลัวว่าหากพูดแล้วทำไม่ได้ เธออาจจะผิดหวัง“นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำอีกเยอะ” หลี่เจียเฟิ่งพูดอย่างอ่อนโยน พยายามกล่อมให้เธอพักผ่อนทั้งคู่จึงค่อย ๆ หลับตาลงและปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้ามาครอบงำจนหลับไปในที่สุด…เพียงแต่คืนนั้นอันจิ่วเม่ยกลับนอนตาตื่น!เธอนอนไม่หลับ สมองยังครุ่นคิดวางแผนอะไรบางอย่างไม่หยุดหย่อน ผิดกับหลี่เจียเฟิ่งที่หลับสนิทไปแล้วอย่างไร้ความกังวลเช้าวันรุ่งขึ้น อันจิ่วเม่ยก็ลุกขึ้นมาทำท่าอ่อนเพลีย แกล้งหาว ทำเป็นงัวเงีย เธอบอกกับหลี่เจียเฟิ่งว่านอนไม่พออยากพักอยู่บ้านหลี่เจียเฟิ่งรู้สึกเป็นห่วงทันที เขารีบตกลงให้อันจิ่วเม่ยอยู่พักผ่อน ไม่ทันรู้เลยว่าเขากำลังถูกหลอก…เมื่อหลี่เจียเฟิ่งออกจากบ้านไป อันจิ่วเม่ยรีบลุกขึ้นจัดการงานบ้านอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นขณะที่มือเรียวควานหาผ้าเปื้อนสองสามผืนจากตะกร้า“ย่าคะ หนูจะไปซักผ้าที่ริมแม่น ้านะคะ” เสียงใสของอันจิ่วเม่ยดังขึ้น แม้เธอจะยังโกรธคุณย่าอยู่แต่ก็ต้องบอกให้รู้
