ปให้พ้น!งั้นนี่ก็เป็น…โอกาสทองของเธอสิ!ความสุขแล่นปราดไปทั่วร่าง ใจของเพ่ยอิงพองโต แม้ครั้งหนึ่งอันจิ่วเม่ยจะช่วงชิงงานแต่งงานไป แต่นั่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป!ผลไม้ที่ถูกบังคับให้สุกงอมย่อมไร้รสหวานฉันใด ความรักที่ถูกบังคับก็ไม่อาจยืนยาวฉันนั้น เธอจะต้องทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเธอไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!
หลังจากบทสนทนาที่แสนหวานหู ทั้งสองสาวก็แยกย้ายกันกลับต่างคนต่างซ่อนแผนการร้ายไว้ภายใต้รอยยิ้มซื่อหงลูบกระเป๋าที่ใส่เงินห้าหยวนด้วยความปลาบปลื้ม คิดในใจว่า ‘เพ่ยอิง ช่างร ่ารวยจริงๆ!’แววตาของซื่อหงเป็นประกายด้วยความโลภ “ฮึ ก่อนที่จะให้เธอแต่งเข้าตระกูลหลี่ ฉันต้องรีดเงินจากเธอให้ได้มากกว่านี้!”ซื่อหงยิ้มอย่างมีเลศนัย วางแผนอย่างแยบยล เธอก็แค่กวนน ้าให้ขุ่นนิดหน่อย ทำให้เพ่ยอิงเกลียดนังเด็กนั่นจนเข้ากระดูกดำ พอแต่งเข้าตระกูลหลี่เพ่ยอิงก็ต้องคิดว่าเป็นอันจิ่วเม่ยที่วางแผนเล่นงานส่วนตัวเธอเอง…ก็แค่ซ่อนความดีความชอบไว้ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น!“ฮึ! อันจิ่วเม่ย ชาตินี้เธออย่าหวังจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!” ซื่อหงหัวเราะเยาะสะใจ รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้า ความมืดมนในใจถูกแทนที่ด้วยความเบิกบานอย่างน่าประหลาด เธอก้าวเท้ากลับบ้านอย่างร่าเริงผิดหูผิดตาทันทีที่ซื่อหงก้าวผ่านประตู อันจิ่วเม่ยก็รู้สึกถึงความผิดปกติจากรอยยิ้มแปลก ๆ นั่น ลางสังหรณ์บางอย่างบอกกับเธอว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้น‘ยัย
