ายที่หลี่ถังทำกับเธอในวันนั้น ยังคงเป็นตราบาปที่ฝังลึกในใจเธอ ทั้งหมดนี่เป็นเพราะอันจิ่วเม่ยและคนที่ปล่อยให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะซื่อหงทำงานพลาด!ทันใดนั้น ความคิดอันชั่วร้ายก็แล่นวาบเข้าสู่ความคิดของเพ่ยอิง เธอตระหนักได้ว่าซื่อหงกำลังอ่อนแอและไร้ที่พึ่ง นี่อาจเป็นโอกาสทองในการแก้แค้นให้ตัวเองเพ่ยอิงปล่อยให้ซื่อหงร้องไห้จนตาบวม ก่อนที่จะแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใย เธอรีบเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของซื่อหง และหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสีขาวออกมาซับน ้าตาให้อย่างนุ่มนวล
เพ่ยอิงพูดด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ“คุณป้า อย่าร้องไห้เลยนะคะ เรื่องของลูกชายคุณป้า เขาก็แค่บังเอิญโชคร้ายก็เท่านั้นเองค่ะ”ซื่อหงสะอื้นอย่างควบคุมไม่ได้ น ้าเสียงสั่นเครือด้วยความโศกเศร้าและความโกรธแค้น“แต่…แต่อันตงหยางไม่สมควรโดนแบบนี้! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะนังงูพิษจิ่วเม่ย ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ป่านนี้ลูกป้าคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานในคุกหรอก!”ดวงตาของเพ่ยอิงเป็นประกายวิบวับ เมื่อได้ยินชื่ออันจิ่วเม่ย เธอไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสนี้ใส่ไฟอันจิ่วเม่ยทันที“ใช่ค่ะ! นังอันจิ่วเม่ยมันแย่จริง ๆ ทั้งที่เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ แต่กลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้ป้าต้องแบกรับความทุกข์คนเดียว”ซื่อหงพยักหน้าเห็นด้วยสุดขีด น ้าตาไหลอาบแก้ม “ใช่ ๆ ป้าเลี้ยงดูมาตั้งนาน แต่เธอกลับอกตัญญู ทำลายชื่อเสียงป้าแถมยังทิ้งน้องชายแท้ ๆ อี
