ความกลัวแล่นริ้วไปทั่วสันหลังของย่าอัน ถ้าซื่อหงจนตรอกจริงๆ เธออาจจะเปิดเผยความลับทั้งหมด แล้วจิ่วเม่ยจะต้องตกที่นั่งลำบากแน่ ๆวิธีที่จะปิดปากซื่อหงได้คงมีเพียงวิธีนี้ เธอต้องหาทางช่วยเหลือซื่อหงไว้ แม้จะต้องแลกด้วยความเข้าใจผิดของหลานสาวก็ตามอันจิ่วเม่ยเม้มปากแน่น ดวงตาฉายแววของความโกรธและความผิดหวังที่ไม่อาจปิดบังได้ เธอพูดขึ้นด้วยน ้าเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น“ทำไมย่าจำแต่บุญคุณ แต่ไม่จดจำความชั่วของเขาเลย!”อันจิ่วเม่ยหยุดชั่วครู่ สูดหายใจลึก ก่อนจะพูดต่อด้วยน ้าเสียงที่เย็นชาลงกว่าเดิม“หรือบางที…ความผิดของสองแม่ลูกนั่น ไม่ใช่ว่าย่ามองไม่เห็นแต่เป็นย่าเองที่ไม่คิดจะเห็นกันแน่!”ย่าอันรู้สึกเหมือนหัวใจถูกแทงเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอก แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงกัดฟัน เก็บงำความจริงเอาไว้ใบหน้าเหี่ยวแห้งนั้นบิดเบี้ยวด้วยความขมขื่น ที่ไม่อาจแสดงออกให้ใครเห็นได้
ขณะที่บรรยากาศเริ่มจะตึงเครียดมากขึ้น หลี่เจียเฟิ่งก็ตัดสินใจทำอะไรสักอย่างเพื่อคลี่คลายสถานการณ์นี้“คุณย่าครับ ตอนนี้ย่าก็อายุมากแล้ว กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะเดี๋ยวผมจะไปหามาไว้ให้คุณย่าเอง” หลี่เจียเฟิ่งพูดพลางดึงมืออันจิ่วเม่ยไว้เบา ๆ ส่งสัญญาณให้เธอใจเย็นลงอันจิ่วเม่ยสะบัดมือออก แต่ก็พยายามกลืนความโกรธลงคอ เธอหันไปสนใจบะหมี่ในครัวต่อ แต่ก่อนจะเดินจากไปเธอส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังไปให้ย่าอันแม้ย่าอันจะเจ็
