ารแต่งงานแน่ ๆ !ความอยากรู้อยากเห็นของเพ่ยอิงพุ่งขึ้นมาทันที “ป้าคะ พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? มีอะไรรึเปล่าคะ?”ซื่อหงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรีบร้อน “ไม่มี ๆ ป้าแค่พูดผิดนะ เอ่อนี่ก็ค ่าแล้ว ป้าต้องกลับแล้ว…” พูดจบ ซื่อหงทำท่าจะลุกขึ้นเพ่ยอิงคว้าแขนซื่อหงไว้ทันควัน ส่งยิ้มหวานให้“ป้าคะ หนูรู้ว่าที่บ้านป้าลำบาก หนูเห็นใจป้ามากเลยค่ะ เอาเงินนี่ไปใช้ก่อนนะคะ” เพ่ยอิงล้วงเงินห้าหยวนในกระเป๋าออกมา ยื่นให้ซื่อหงอย่างใจกว้างซื่อหงแอบยิ้มมุมปาก นังเด็กนี่โง่กว่าที่เธอคิดไว้ซะอีก!แต่ซื่อหงก็ยังแสร้งทำท่าปฏิเสธ “ไม่เป็นไรจ้ะ ขอบคุณหนูมากนะแต่ป้ารับไว้ไม่ได้หรอก”เพ่ยอิงยังคงยัดเยียดเงินใส่มือซื่อหง “คุณป้าไม่ต้องเกรงใจหนูหรอกค่ะ ตอนนี้เราสนิทกันแล้ว เล่าให้หนูฟังหน่อยนะคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”ซื่อหงรับเงินอย่างเสียไม่ได้ ถอนหายใจยาว ทำทีเป็นเศร้าสร้อย“จริง ๆ เรื่องนี้ป้าไม่อยากบอกหนูเลยนะ แต่หนูทำแบบนี้…”
ซื่อหงยังพูดไม่ทันจบ ก็ปล่อยโฮออกมาอีกรอบ “ฮือ ๆๆ ป้ามันไม่เอาไหนจริงๆ…”ซื่อหงเริ่มเล่าเรื่องที่กุขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ ด้วยสีหน้าสำนึกผิด“ความจริงแล้ว ป้ากับป้าลี่เฟยตกลงกันไว้ว่าจะยกยายตัวดีนั่นให้หลี่ถัง แล้วช่วยหลี่เจียเฟิ่งไปสู่ขอหนูที่บ้าน”ซื่อหงคว้ามือเพ่ยอิงมากุมไว้ น ้าเสียงอ่อนโยนแฝงความเศร้า“เพ่ยอิง หนูทั้งสวยทั้งเรียนเก่ง เป็นผู้หญิงคนเดียวในหมู่บ้านที่เหมาะสมกับหลี่เจียเฟิ่งที่สุด ตระกูลหลี
