ซื่อหงยืนนิ่งอยู่กลางถนนดินแคบ ๆ ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งสายลมเย็นพัดผ่านร่างผอมบางของเธอ ทำให้ชายเสื้อผ้าฝ้ายเก่า ๆสะบัดไหว เธอก้มมองเงินบนฝ่ามือด้วยแววตาสิ้นหวัง เหรียญทองแดงขึ้นสนิมจำนวนหนึ่งกองอยู่บนนั้น“แค่ 20 หยวนจะไปพออะไรกัน…” เธอพึมพำกับตัวเอง น ้าเสียงแผ่วเบาราวกับกลัวว่าลมจะพัดพาความทุกข์ของเธอไปให้ใครได้ยินซื่อหงกวาดตามองไปรอบ ๆ บ้านเรือนที่ทรุดโทรมรายล้อมเธออยู่ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมีสีหน้าเหนื่อยล้า เช่นเดียวกับเธอความยากจนเป็นเสมือนผ้าห่มหนาทับถมทั้งหมู่บ้าน“จะไปหาเงินจากไหนละ…” เธอถามตัวเองอีกครั้ง ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในอกเธออย่างรุนแรงแล้วจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของซื่อหง ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ประกายความหวังริบหรี่ปรากฏขึ้นในนั้น“ตระกูลหลี่!”ซื่อหงตะโกนออกมาดัง ๆ โดยไม่รู้ตัว ทำให้คนเดินผ่านไปมาหันมามองเธอด้วยความสงสัย แต่เธอไม่สนใจ ความคิดของเธอจดจ่ออยู่กับความหวังเดียวที่เหลืออยู่
พวกเธอเคยร่วมมือกันจับคู่อันจิ่วเม่ยกับลูกชายสติไม่ดีของลี่เฟย เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง แต่อันจิ่วเม่ยไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเธอคาดคิด และนั่นทำให้แผนการของพวกเธอล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า“เพราะนังจิ่วเม่ยนี่แหละ…” ซื่อหงพึมพำ นึกถึงการทะเลาะกันยกใหญ่ระหว่างเธอกับลี่เฟย คำพูดหยาบคายและการกล่าวโทษซึ่งกันและกันยังก้องอยู่ในหูของเธอแต่ตอนนี้ ซื่อหงไม่มีทางเลือก เธอ
