้น แขกไม่ได้รับเชิญก็ปรากฏตัวขึ้นเพ่ยอิงเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางยโส รอยยิ้มเย้ยหยันประดับบนใบหน้า เธอประกาศเสียงดังอย่างภาคภูมิใจ“อันจิ่วเม่ย! ฉันได้เป็นเจ้าหน้าบันทึกคะแนนแรงงานของหมู่บ้านแล้ว! สุดท้ายเธอก็ยังสู้ฉันไม่ได้!”อันจิ่วเม่ยซึ่งกำลังจะออกไปตามหลี่เจียเฟิ่งให้กลับมากินข้าวเห็นเพ่ยอิงก็ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกใจอะไรเธอเพียงตอบรับสั้นๆ ด้วยน ้าเสียงราบเรียบ “อืม ยินดีด้วย” แล้วหันหลังเดินจากไปเพ่ยอิงเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ยิ่งลำพองใจ “ยังไงล่ะ? รู้ว่าฉันได้รับเลือกแล้ว คงเจ็บใจมากสินะ? จิ่วเม่ย เธอควรรู้ตัวเสียบ้าง หลี่เจีย
เฟิ่งน่ะเขาอยู่ระดับไหน ส่วนเธอ… แค่ประถมยังเรียนไม่จบ คิดว่าเขาจะสนใจผู้หญิงโง่ ๆ อย่างเธอไปได้นานแค่ไหนกันเชียว?”เพ่ยอิงไม่จำเป็นต้องเสแสร้งเป็นมิตรอีกต่อไป ใบหน้าของเธอฉายแววเยาะเย้ยอย่างชัดเจนอันจิ่วเม่ยหยุดเดิน หันกลับมามองเพ่ยอิงด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะยิ้มหวานหยดย้อยจนดูน่าขนลุก“อ้อ งั้นยินดีด้วยจ้ะคนเก่ง” อันจิ่วเม่ยเอ่ยด้วยน ้าเสียงหวานจนดูพิลึกอันจิ่วเม่ยยังคงพูดด้วยน ้าเสียงหวาน “ฉันหวังว่า… หลังจากที่เธอได้เป็นเจ้าหน้าที่บันทึกคะแนนแล้ว เธอจะสามารถคว้าผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างหลี่เจียเฟิ่งมาครองได้เหมือนฉันนะ ขอให้โชคดี!”“แก!” เพ่ยอิงโกรธจัดจนหน้าแดงก ่า กระทืบเท้าปึงปังอย่างหัวเสีย“อย่ามาทำเป็นเยาะเย้ยฉันนะ! แกต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ!”อันจิ่วเม่ยยิ้มกร
