งๆ ?’ความสะใจฉายชัดบนใบหน้าของซื่อหงอีกครั้ง เธอขยับเข้าไปใกล้อันจิ่วเม่ยราวกับแมวเตรียมตะครุบเหยื่อ แล้วพูดด้วยน ้าเสียงสาแก่ใจ“แม้แต่เพ่ยอิงยังได้รับเลือกเลยนะ เธอนี่มันช้าไปหลายก้าวแล้วล่ะอันจิ่วเม่ย เลิกฝันลม ๆ แล้ง ๆ ได้แล้ว อย่าหาว่าฉันสอนเลยนะแต่เธอนะควรไปใช้ชีวิตเงียบ ๆ ของเธอซะ รีบ ๆ ตั้งท้องให้หลี่เจียเฟิ่งจะดีกว่า เพราะอีกไม่นานเดี๋ยวเธอก็แก่แล้ว ทั้งโง่ ทั้งแก่ระวังหลี่เจียเฟิ่งจะทิ้งเธอเอาได้นะ”ซื่อหงทำปากจู๋พลางส่ายหน้า ราวกับเห็นภาพอนาคตอันแสนเศร้าของ อันจิ่วเม่ย รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจนอันจิ่วเม่ยแทบไม่อยากเสียเวลาไปกับคำพูดไร้สาระของซื่อหงเธอคิดในใจ ‘เสียเวลาคุยกับคนโง่ เปลืองน ้าลาย’สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้มีเพียงสิ่งที่เธอกำลังวาดอยู่ มันสำคัญกว่าเรื่องไร้สาระของซื่อหงมากมายนักการที่เพ่ยอิงได้รับเลือกไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจสำหรับอันจิ่วเม่ยเลย เพราะนอกจากเพ่ยอิงเก่งคณิตศาสตร์แล้ว ครอบครัวของเธอยัง
มีเส้นสายกับผู้นำหมู่บ้านอีกต่างหาก แถมพ่อของเธอคงวางแผนไว้แล้วแน่ ๆอีกอย่าง หากเพ่ยอิงไม่ได้รับเลือก แผนการส่งเพ่ยอิงเข้าไปเป็นสะใภ้ตระกูลหลี่ของเธอจะสำเร็จได้ไง ในเมื่อตระกูลหลี่อยากได้สะใภ้จนตัวสั่นขนาดนั้น เธอก็พร้อมจะสนองให้! อันจิ่วเม่ยยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ยามเย็น อันจิ่วเม่ยวาดแบบบ้าน ก็เหลือบมองซื่อหงแวบหนึ่งก่อนจะสั่งให้เธอไปเตรียมอาหารเย็นทันใดนั
