สาย! สุดท้ายตำแหน่งนั้นตกเป็นของเพ่ยอิง คนโปรดของผู้นำหมู่บ้านจนได้!”
เธอพูดพลางกลอกตาอย่างเหยียดหยาม “ฉันเดาได้เลยว่าผู้นำหมู่บ้านต้องแอบบอกคำตอบทั้งหมดให้นังหนูนั่นล่วงหน้าแน่ๆ แล้วยังมาจัดฉากหลอกคนอื่นอีก ไร้ยางอายจริง ๆ ”ระหว่างที่พูด ซื่อหงก็แอบลอบสังเกตสีหน้าของอันจิ่วเม่ยเป็นระยะ ด้วยความหวังว่าจะได้เห็นท่าทางเจ็บใจหรืออับอายของอีกฝ่ายเธอรู้สึกสะใจที่ไม่กี่วันมานี้อันจิ่วเม่ยกับเพ่ยอิงมีเรื่องผิดใจกัน แต่สุดท้ายเพ่ยอิงกลับได้รับเลือกถึงจะสะใจที่เห็นอันจิ่วเม่ยผิดหวัง แต่ซื่อหงก็อดอิจฉาไม่ได้ เธอนึกในใจว่าถ้าลูกชายของตัวเองมีความสามารถแบบเพ่ยอิงบ้างก็คงดีแต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าอันจิ่วเม่ยไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าร่วมการคัดเลือก ยังสู้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอไม่ได้ด้วยซ ้าการที่ตำแหน่งนี้ตกเป็นของเพ่ยอิง มันต้องทำให้อันจิ่วเม่ยเจ็บใจจนแทบบ้าแน่ๆ!ทว่าสิ่งที่ซื่อหงคาดไม่ถึงคือ อันจิ่วเม่ยกลับนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินอะไร เอาแต่นั่งเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษด้วยสีหน้าตั้งใจซื่อหงรู้สึกโมโห คิดในใจว่า ‘เด็กบ้านี่เก่งเรื่องแกล้งทำจริงๆ ไม่เคยเรียนหนังสือสักวัน แต่ก็ยังจะมาเลียนแบบคนมีการศึกษา มานั่งเขียนๆ วาดๆ อวดฉลาด!’
แต่แล้วเธอก็ชะงัก ‘เอ๊ะ! ไม่ถูกสิ ปกติไม่เคยเห็นนังนี่เขียนอะไรเลยนี่นา แต่วันนี้ทำไมถึงมาทำท่าแบบนี้ล่ะ? หรือว่า… จะโดนกระตุ้นจากการที่เพ่ยอิงได้รับเลือกเข้าจริ
