บะหมี่ชามยักษ์หมดลงอย่างรวดเร็ว หลี่เจียเฟิ่งดื่มน ้าซุปจนหมดเกลี้ยง แล้วลุกขึ้นเตรียมจะไปล้างชาม แต่อันจิ่วเม่ยรีบห้ามไว้“วางไว้เถอะ เดี๋ยวฉันล้างเอง คุณรีบไปทำงานเถอะ”“อืม” หลี่เจียเฟิ่งไม่เกรงใจ ลุกออกไปทันทีอันจิ่วเม่ยจัดการล้างชามเสร็จ ก็รีบไปสำรวจที่ดิน แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ เธอนั่งพักได้ครู่หนึ่งก็เห็นหลี่เจียเฟิ่งเข็นจักรยานเดินมาพร้อมกับคนงานกลุ่มใหญ่มา คาดว่าคงเป็นทีมสร้างบ้านพวกเขาเป็นชาวบ้านแถวนั้น อายุราว ๆ 40-50 ปี มากประสบการณ์ในการสร้างบ้าน หลี่เจียเฟิ่งตกลงค่าแรงไว้ที่วันละหกหยวน รวมอาหารสองมื้อ ถือว่าแพงสำหรับแถบนี้ แต่เพื่อความรวดเร็วเขาก็ยอมจ่ายทันทีที่คนงานมาถึง อันจิ่วเม่ยก็เปลี่ยนโหมดเป็นสาวหวาน เรียกลุง ๆ อา ๆ จนคนงานยิ้มแก้มปริ“ภรรยานายนี่รู้จักเอาใจคนจริง ๆ ” คนงานคนหนึ่งพูดขึ้น“วางใจได้ พวกเราจะสร้างบ้านให้เสร็จเร็ว ๆ ถ้าคุณทั้งสองมีความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับบ้าน บอกพวกเรามาได้เลย”มู่เฉินหัวหน้าคนงานวัย 54 ปี ผู้มากประสบการณ์ที่สุดเอ่ยขึ้น
อันจิ่วเม่ยแอบยิ้มน้อย ๆ ในใจ เธอมีไอเดียบางอย่างอยู่แล้ว แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากยังไงดี โชคดีที่ลุงมู่เสนอขึ้นมาเอง“ดีเลยค่ะลุงมู่!” อันจิ่วเม่ยตอบอย่างร่าเริง“ดีเลยค่ะลุงมู่!” อันจิ่วเม่ยตอบอย่างร่าเริง “หนูจะวาดแบบให้แล้วเราค่อยมาปรึกษากัน ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม แต่ถ้าให้พวกลุงทำ หนูก็วางใจแล้วค่ะ!”คำพูดหวานหูของอันจิ่วเม่ยทำใ
