นสังเกตว่าร่างกายของเขาตึงเกร็งขึ้นมาทันที เธอมัวแต่สนใจเพ่ยอิงจนลืมปล่อยมือ ทำให้ทั้งหญิงสาวนั่งโอบหลี่เจียเฟิ่งเข้าเมืองไปตลอดทาง
เมื่อถึงโรงงานขายวัสดุก่อสร้าง ทั้งสองก็ต้องประทับใจกับภาพความเป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดสะอ้าน และการแบ่งงานที่ชัดเจนทำให้การผลิตมีประสิทธิภาพสูงจนน่าทึ่ง“เฮ้ย! เจ้าหนุ่มเจียเฟิ่ง นายกลับมาจริง ๆ ด้วย!” เสียงทักทายดังขึ้นทันใดนั้น ชายวัยกลางคนขาเป๋คนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากไหนไม่รู้ ราวกับเป็นนินจา เขายิ้มกว้างจนตาหยี“ฮ่า ๆ เจียเฟิ่งนายยังดูสบายดีนี่หว่า ดีแล้ว ๆ !” เขาหัวเราะลั่น“อ้อ! วันแต่งงานนายฉันติดธุระ เลยให้เฟยหมิงเอาของขวัญไปให้แทน ได้รับรึเปล่า? หรือว่าพวกมันเอาไปกินเหล้ากันหมดแล้ว?”หลี่เจียเฟิ่งยิ้ม “ได้รับแล้วครับ ผมรู้ว่าพี่งานยุ่ง แต่ถ้าพี่อยากชดเชย เลี้ยงเหล้าสักครั้งก็ไม่ว่านะ”จากนั้นหลี่เจียเฟิ่งก็แนะนำหญิงสาวข้างกาย “นี่ภรรยาผม อันจิ่วเม่ย ส่วนนี่ สหายกู่เทียนเฉิง ผู้จัดการโรงงานนี้และเพื่อนทหารเก่าของฉัน”อันจิ่วเม่ยกระพริบตาปริบ ๆ แค่มาซื้ออิฐ ก็ได้รู้จักคนใหญ่คนโตแล้วเหรอเนี่ย แถมยังเป็นเพื่อนร่วมรบอีก สามีเธอนี่รู้จักคนเยอะจริงๆ“สวัสดีค่ะ คุณผู้จัดการ” อันจิ่วเม่ยยิ้มทักทายอย่างสุภาพ
กู่เทียนเฉิงเห็นท่าทางคล่องแคล่วของอันจิ่วเม่ยก็ยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกาย ‘เฮ้อ! ไอ้เจียเฟิ่งนี่มันโชคดีชะมัด ได้เมียสวยไม่พอยังดูฉลาดอีกต่างหาก’“ฮ่า ๆ น้อง
